— 434 — 



Tennessee Station Bulletin, IV, No. 1 (in Experiment Station 

 Record, ü. S. Department of Agriculture, Vol. lil (1891) No. 1. 



Teysmannia, VI (1895), 10^— XVI (1905), 24, 87, 97. 



Trimen, Flora of Ceylon, V, 125. 



Iropenpflanzer, VII, 1903, p. 473. 



Vasey, Agricultural grasses and Forageplants of the Uni- 

 ted States, 1889, p. 27. 



In de Tropenpflanzer VI. p. 425 vindt men onder den 

 titel van „Vieh f ut ter plfanz en aus Java" een van 

 zotternijen wemelend artikeltje (onbegrijpelijkerwijze door 

 Dr. GKESHOFi'-iu de Indische Mercuur, 1902, p. 681 over- 

 genomen), blijkbaar neergepend door iemand, die niet het 

 allerflauwste begrip van de zaak heeft. Met beminnelijke 

 bescheidenheid zegt de schrijver: „Es ist nicht unwahr. 

 scheinlich, dasz wir hierdurch auf wichtige, auch für die 

 Kultur zu empfehlende Futterpflanzen aufmerksam ge- 

 macht werden". En dan noemt hij als zu empfehlende 

 Futterpflanzen o. a: Amarantai spinosus — Eryngium foeii- 

 dam — Hyptis sicaveokns — Lencas linifolia — Stachytar- 

 pheta 'jamaicensis en Themeda (":= Anthisiiria) gigantea, 

 die alle door het vee versmaad worden. In hetzelfde 

 stukje noemt hij ook Paspalum sanguinale met de bijvoe- 

 ging „Roompoet p a i t". De determinatie is dus natuur- 

 lijk foutief geweest, de plant in kwestie was hf Paspalimi 

 ronjugatwn of Paspalwn platycaidon, waarschijnlijk de 

 laatste soort. Welke het was, doet er overigens weinig 

 toe, het stukje is slechts een bewijs van de weinige betrouw- 

 baarheid van sommige litteratuuropgaven. 



Samenstelling van het gras. 



Indien de Soendoe gangsir^ vermeld in tabel 7 a van 

 Dekker, inderdaad Paspalum sanguinale is, wat uit den 

 inlandschen naam afgeleid zou kunnen worden, doch waar- 

 omtrent natuurlijk nooit eenige zekerheid bestaat, dan 

 worden voor Paspalum sanguinale de volgende cijfers (in 

 percenten der watervrije stof) gegeven. 



