- 439 — 



met de eerste groep, die hij „kristalloïden" noemde. 



Een dadelijk tastbaar voordeel was het voor Graham, 

 dat hij met behulp van dit verschil in eigenschappen kris- 

 talliseerende stoffen gemakkelijk van niet kristalliseerbare 

 kon scheiden niet alleen, maar ook, dat hij daardoor een groot 

 aantal koUoïden, die op geen andere manier te zuiveren 

 waren, in voor het onderzoek voldoende zuiveren toestand 

 kon verkrijgen. Die bewerking, waarbij dus de kristalloïden 

 den halfdoorlatenden wand passeeren en de kolloïden ge- 

 zuiverd terugblijven, noemde hij „dialyse". 



Het begrip „kolloïd" sloot dus volgens Graham in zich 

 het gemis aan kristalliseerbaarheid en van diflfusievermo- 

 gen; het begrip „kristalloïd" juist het tegenovergestelde. 

 Grakam trachtte nu eene scherpe scheiding door te voeren 

 tusschen kristalloïden en kolloïden, ze om zoo te zeggen 

 beschouwende als twee geheel verschillende werelden der 

 materie. Hij zelf kende echter reeds verschillende stoffen, 

 die, wat diffusievermogen aanging, een tusschenplaats in- 

 namen tusscnen kristalloïden en kolloïden ; later bleken 

 verschillende stoffen, die men voor onkristalliseerbaar had 

 gehouden, toch in gekristalliseerden vorm te kunnen voor- 

 komen, terwijl gewoonlijk gekristalliseerde stoft'en ook on- 

 gekristalliseerd, amorf, kunnen zijn. Verder bleek het, dat 

 verschillende ontwijfelbare kristalloïden in sommige oplos- 

 singen het diffusievermogen misten en dus in die oplossingen 

 tot de kolloïden gerekend moesten worden. Het gewone 

 keukenzout, waaraan wel niemand een kristallijnzijn zal 

 willen ontzeggen, kan in benzol kolloïd opgelost voorko- 

 men. Het werd dus steeds duidelijker, dac men niet, als 

 Graham deed, de stof kon verdeelen in twee groepen, met 

 tegengestelde eigenschappen, maar dat men bij zijne in- 

 deeling alleen rekening had te houden met bepaalde ver- 

 schijnselen, waaronder het diffusievermogen een der 

 voornaamste is, die zich voordoen wanneer twee of meer 

 stoffen met elkaar in innig kontakt raken, zooals dat 

 bij oplossingen het geval is. 



Teysmannia 1913. 30. 



