— 440 — 



Wanneer wij dus nu van een kolloïd spreken, dan willen 

 wij daarmee geen tegenstelling met een kristalloïd te ken- 

 nen geven, maar hebben uitsluitend het oog op een bepaal- 

 den physischen toestand der stof, waaraan bepaalde eigen- 

 schappen verbonden zijn. 



Blijven wij voorloopig bij de oplossingen, dan kan men 

 onderscheid maken tusschen „echte" en „kolloïdale" op- 

 lossingen. 



Een der hoofdonderscheidingskenmerken is dan het ont- 

 breken van diffusievermogen der stof in kolloïdale oplos- 

 sing; het bezit van dit vermogen in echte oplossing. 



Voor ongeveer 25 jaar werd de theorie opgesteld, dat in 

 kolloïdale oplossing aanwezige stoffen zich als uiterst 

 fijne deeltjes in het oplosmiddel in zweving bevinden. Of- 

 schoon hevig aangevallen, bleek deze theorie, sinds de 

 uitvinding van het ultramicroscoop, juist te zijn, en was 

 men in vele gevallen zelfs in staat om de grootte der zich 

 in zweving bevindende deeltjes te meten. In den grond 

 der zaak zijn echter ook echte oplossingen aan den eenen, 

 suspensies en emulsies i) aan den anderen kant niets anders 

 dan vloeistoffen, waarin fijn verdeelde stoffen in zweving, 

 of hoe men dat ook noemen wil, voorkomen. Volgens den 

 bekenden koUoïdchemicus Zsigjiondi ligt de grootte der 

 deeltjes in kolloïdale oplossingen tusschen 0.1 //-en 1 1^,^ 2). 

 Men begrijpt, dat deze grenzen eenigszins willekeurig 

 zijn, toch is dit niet in die mate het geval als men geneigd 

 zou zijn aan te nemen. 



Bij een grootte der deeltjes van 0.1 ,a houdt de moge- 

 lijkheid van onderscheiding der afzonderlijke deeltjes met 

 het gewone microscoop op, ook kunnen de deeltjes niet 



1) Fijne verdeelingen van een vaste stol in een vloe'stof noemt men 

 suspensies, b.v klei 0{)geslibd in water; een half of geheel vloeibare stof, 

 fijn verdeeld in eene andere vloeistof noemt men emulsie, b.v. het vet 

 in de melk 



2) 1 //=r 0.001 m. M. 



1 /.« = 0.000001 m. M. 



