— 447 — 



maal zoo groote aantrekking uitoefenen als het eenwaardige 

 natriumion b.v. 



De werking der ionen bij de uitvlokking of het coagu- 

 leeren der kolloïden komt dus neer op aantrekking dier 

 deeltjes. De ionen vormen dus om zoo te zeggen condeo- 

 satiekernen voor de aan hen tegengesteld geladen koUoïd- 

 deeltjes en veroorzaken daardoor een neerslaan van het 

 kolloïd. Dat wij hier inderdaad met ionen werkingen te doen 

 hebben, bewijst reeds een aardige oude proef van Dürham. 

 Klei blijft in geconcentreerd zwavelzuur evenlang zwevend 

 als in zuiver water, zoodra men echter water en zwavelzuur 

 mengt, slaat de klei spoedig neer, natuurlijk doordat in 

 het verdunde zwavelzuur ionenvorming is opgetreden. 



Daar de ionen eene r.eer groote electrische lading bezitten, 

 de deeltjes van kolloïden en suspensies daarentegen slechts 

 eene zeer geringe, zoo is het duidelijk, dat reeds zeer 

 geringe hoeveelheden eiectrolyt tot neerslaan van de ge- 

 suspendeerde deeltjes aanleiding kunnen geven. Beneden 

 een zekere concentratie, de z.g. drempelwaarde, blijven 

 de electrolyten zonder zichtbaren invloed. 



Hoewel eenige feiten door het bovenstaande niet ver- 

 klaard worden, voldoen deze theoretische beschouwingen 

 veelal zeer goed. Zoo vond Hardy b.v., dat het negatief 

 geladen kiezelzuursol van de volgende electrolyten in 

 vergelijkbare hoeveelheid den volgenden invloed onderging: 



Aluminiumsulfaat, met twee driewaardige positieve aiu- 

 miniumionen, veroorzaakte directe coagulatie. 



Koperchloride met een tweewaardig positief koperion, 

 veroorzaakte coagulatie na 10 minuten. 



MgSOi, bitterzout, met een tweewaardig positief mag- 

 nesiumion praecipitatie na 2 uur. 



Natriumsulfaat, met twee een waardige positieve natrium- 

 ionen, praecipitatie na 24 uur. 



Natriumchioride, met een een waardig positief ion, uit- 

 vlokking na 24 uur nog niet te bemerken. 



Bij het electropositieve IJzerhydroxydesol daarentegen: 



