— 472 -- 



bestanddeelen, die een zoodanige werkzaamheid zouden 

 kunnen te weeg brengen, omtrent de toepassing, die vele 

 heroïca vinden, als wormmiddel, als diureticum, als abor- 

 tivum, braakmiddel, als zeepsurrogaat (door saponine-gehal- 

 te) enz. enz. Veel eigen arbeid van den schrijver is ook 

 in al deze verspreide aanteekeningen verwerkt. 



„Een tweetal groepen van planten, die voor de toxico- 

 logie bijzonder belangrijk zijn, namelijk de blauwzuurplan- 

 ten en de saponineplanten, zijn bij iedere familie en hloc 

 opgesomd,' niet alleen om practische redenen, maar ook om 

 helder licht te laten vallen op hare verspreiding in het 

 plantenrijk, eri ook voor deze piantenstoffen op te wekken 

 tot verder onderzoek binnen den kring van elke familie/' 



Vaak, vooral bij nieuwere gegevens, wordt de bron ge- 

 noemd, waaraan ze ontleend zijn, of althans de naam van 

 den geciteerden schrijver en het jaartal vermeld. Volks- 

 namen in allerlei talen, ook Nederlandsch-Indische, zijn in 

 menigte opgenomen ; dikwijls wijzen zij op de reputatie, 

 die de plant bij het volk geniet: bois énivrant, dog poison, 

 dry whisky, Lausblume, braaknoten, Tollkirsche, raisin 

 du diable, rockpoison, zijn hier enkele voorbeelden van. 



Evenals in de vorige deelen, zijn hier in het Stelselmatig 

 Overzicht de gegevens familiesgewijs gerangschikt, echter 

 niet meer naar het stelsel van Bentham en Hooker, maar 

 naar het nieuwere van Engler, zoodat de indeeling in 

 families en de rangschikking van deze in veel opzichten 

 van de vroegere afwijkt. Het verband met Dl. I en Dl. II 

 is daardoor min of meer verbroken, maar dit bezwaar is 

 bij een werk als dit niet groot, en het wordt voor den lezer 

 grootendeels weggenomen door de zeer uitgebreide regis- 

 ters, die resp. de visch vergiften en alle plantennamen 

 van Dl. I, II en III omvatten, en die van de drie deelen 

 een geheel maken met gemakkelijk toegankelijken inhoud. 

 Hoe rijk die inhoud is, valt eenigszins af te leiden uit 

 het feit, dat de registers ruim 200 bladzijden beslaan, 

 meer dan de helft van Dl. III. 



