— 510 — 



stoffen, tabel 7a inderdaad op dit gras betrekking heeft. 

 Het is zeer te betreuren, ja het moet een ernstige fout 

 geacht worden, dat van de gras&en, welke door W.R. Tromp 

 DE Haas of anderen indertijd chemisch onderzocht zijn, 

 geen herbariumexemplaar is bewaard geworden, waarmede 

 de determinaties gecontroleerd kunnen worden. Thans is 

 een groot deel van den aan de analyse besteden arbeid 

 als nutteloos te beschouwen. De inlandsche namen toch zijn 

 onbetrouwbaar. Voor Pendjalin vind ik bij Dekker de 

 volgende cijfers opgegeven: 



Aseh. Ruw eiwit. Zuiver eiwit. Ruwvet. Ruwvezel. Stikstofvrij 



extract. 



15,3 10,0 9,85 2,16 32,3 — 



Voederioaarde. 



Dekker, hierin Nauta en Boerlage volgende, noemt deze 

 plant een middelmatig voedergras. De Clercq zegt, zoo 

 kleurloos mogelijk: „Dient wel tot paardevoeder" In de 

 omstreken van Batavia, waar dit gras op enkele plaatsen 

 in zeer groote hoeveelheid voorkomt, rangschikken de 

 inlandsche grassnijders, het onder de goede grassen. Ook 

 in het buitenland wordt het zeer gunstig beoordeeld. In 

 Australië wordt het allerwege geprezen als een uitmuntend, 

 zoet sappig gras, „much relished by all herbivora". Het 

 wordt een uitmuntend weidegras voor de tropen genoemd, 

 waarvan uitstekend hooi valt te bereiden. Ook in Amerika 

 rekent men het onder de aanbevelingswaardige grassen- 

 Wie op de drassige vlakten, die zich bij Batavia op meerdere 

 plaatsen langs den binnenzoom der vloedbosschen uitstrek- 

 ken, de prachtige, hoewel kleine natuurlijke weiden heeft 

 gezien, waarin dit gras een hoogte van anderhalven meter 

 bereikt en alles in snellen groei overwoekert, wie de karbou- 

 wen der inlanders zich aan dit malsche gras te goed heeft 

 zien doen, zal dit gunstig oordeel gaarne onderschrijven, 

 zij het dan onder het voorbehoud, dat een nieuw te ver- 

 richten analyse de goede meening moet bevestigen. 



