- 516 — 



de vloeistof, bevattende 200 mg. kali per L. Dat wil dus zeg- 

 gen, dat wij net zooveel kalioplossing van deze concentratie 

 —200 mg. per L.— kunnen toevoegen of wegnemen als wij 

 willen zonder dat daardoor iets aan den toestand verandert. 



Anders wordt de zaak echter, wanneer wij uitgaan van 

 twee L. kalioplossing van 250 mg. per L. Het is duidelijk, 

 dat daaruit meer dan 50 rag. kali moeten worden geab- 

 sorbeerd. Was dit niet het geval, en werden ook nu 50 mg. 

 geabsorbeerd, dan zou de eindconcentratie van de oplos- 

 sing toch worden ^^^-=^^5„ of 225 mg. per L., ra. a. w. 

 de 50 mg. geabsorbeerde kali in het koUoïd zouden in even- 

 wicht moeten .zijn met eene concentratie van 225 mg. per 

 L., hetgeen niet mogelijk is, aangezien wij dat evenwicht 

 veronderstelden bij eene concentratie van 200 mg. per L. 

 Het kolloïd moet dus meer absorbeeren, b. v. 55 rag., 

 waarmede dan eene eindconcentratie van 222.5 mg. per L. 

 der oplossing in evenwicht is. 



De geabsorbeerde stof is soms weer door water in min 

 of meer groote hoeveelheden uit te wasschen, in andere 

 gevallen is de binding sterker en moet men andere, 

 krachtiger middelen toepassen om de geabsorbeerde stof 

 weer in oplossing te brengen. Dit doet onwillekeurig 

 denken aan andere binding, n. 1. chemische. 



Het is inderdaad dikwijls moeilijk, absorptie van echte 

 chemische binding, althans op het eerste gezicht, te on- 

 derscheiden. 



Toch bezitten wij hulpmiddelen, waarmede wij kunnen 

 bewijzen, in dergelijke gevallen niet met chemische, doch 

 wel degelijk met absorptieve binding te doen te hebben. 

 Het is echter hier de plaats niet om daarop nader in te gaan. 



Het uitwasschen der kolloïden, die de eene of andere 

 stof geabsorbeerd bevatten, heeft plaats onder dezelfde 

 regels als de absorptie zelf. Ook hier treedt eene even- 

 wichtstoestand op tusschen de in het kolloid achterge- 

 blevene, absorptiefgebonden stof en de in het waschwatér 

 opgeloste stof. 



