— 517 — 



Aan de hand van het voorgaande wordt het nu ook 

 gemakkelijk te begrijpen, wat er zal gebeuren, wanneer 

 een kolloïd, dat eene stof absorptief gebonden bevat, in 

 aanraking gebracht wordt met eene oplossing varx die 

 stof. Daarbij zijn 3 gevallen mogelijk: 



1. De concentratie der oplossing is een zoodanige, dat 

 er evenwicht bestaat tusschen de in het kolloïd geabsor- 

 beerde stof en de oplossing. 



2. De concentratie is hooger. 



3. De concentratie is geringer. 



Uit den aard der zaak geschiedt er in het eerste geval 

 niets, in het tweede geval wordt een gedeelte der opge- 

 loste stof aan de oplossing onttrokken en door het kolloïd 

 geabsorbeerd, en wel weer zooveel, totdat er evenwicht be- 

 staat tusschen kolloïd en oplossing. In het derde geval wordt 

 een gedeelte der geabsorbeerde stot uit het kolloïd in oplos- 

 sing gebracht, zoodat de concentratie der vloeistof toeneemt, 

 en wel totdat het vereischte evenwicht weer bereikt is. 



Het tot nog toe behandelde beperkte zich tot enkel- 

 voudige oplossingen. Wanneer meerdere stoffen in oplos- 

 sing voorkomen, dan moet men de veranderingen, die elk 

 der opgeloste stoffen op zich zelf in de oppervlaktespan- 

 ning teweegbrengt, in aanmerking nemen. De stof, die 

 de oppervlaktespanning het sterkst vermindert, wordt ook 

 het meest gebonden. Ia verband hiermede kan een stof, 

 die de oppervlaktespanning minder verlaagt dan een an- 

 dere, door deze verdrongen worden. Daarmede naderen 

 wij dan tot een ander gebied van absorptie, n. 1. die door 

 chemische substitutie. Een sprekend voorbeeld daarvan 

 geven reeds in 1876 door Lbüberg genomen' proeven. Hij 

 werkte met waterhoudende aluminiumsilicaten. Een daar- 

 van had de volgende samenstelling: 



Kiezelzuur 46.64 % 



Aluminiumoxyde 29.88 „ 



Kali 22.75 „ 



Natron 8.88 „ 



