— 518 — 



De kali en de natron kwamen in ubsorptief gebonden 

 toestand voor. Door langdurige inwerking van telkens 

 nieuwe porties koolzuurhoudend water bleef een stof over 

 van de volgende samenstelling: 



Kiezelzuur 54.03 % 



Aluminiumoxyde 39.65 „ 

 Kali 5.34 ,. 



Verreweg het grootste gedeelte van de kali en al de na::ron 

 waren dus door het koolzuurhoudende water in oplossing 

 gebracht. Door behandeling met kaliloog werd een silicaat 

 van de volgende samenstelling verkregen. 



Kiezelzuur 46.60 % 



Aluminiumoxyde 35.67 ^ 



Kali 17.73 „ 



Het silicaat had dus weer de grootste hoeveelheid kali 

 geabsorbeerd. Eene hernieuwde inwerking van water zou 

 de kali weer in oplossing hebben kunnen brengen, alles 

 volgens de reeds behandelde absoptieregels. Door inwer- 

 king van telkens nieuwe porties chlooraramonium op het 

 uitgangsmateriaal werd de kali bijna en de natron volledig 

 uit het kolloïd verwijderd en ammoniak was door het 

 kolloïd opgenomen, en wel in een hoeveelheid, die chemisch 

 bijna volkomen gelijkwaardig was aan de verdwenen hoe- 

 veelheid kali en natron. Deze basen werd dan, om zoo 

 te zeggen, molecuul voor molecuul verdrongen door ammo- 

 niak. In plaats van door ammoniak, had men de kali b.v. ook 

 door natron of door kalk kunnen vervangen. Ook bij deze 

 processen treden evenwichten op tusschen de in het kol- 

 loïd geabsorbeerde en de in de oplossing aanwezige stofifen, 

 afhankelijk van den aard en de hoeveelheid der werkzame 

 stoffen. 



Ten slotte kan men ook nog absorptie krijgen door zui- 

 ver chemische processen, dus onafhankelijk van invloeden, 

 die met de groote specifieke oppervlakte der koUoïden 



