EEN SLIKWROETER IN GALA. 



Had schrijver dezes in een vorig artikel het genoegen' 

 aan eventueel belangstellenden een en ander mede te dee- 

 len omtrent de „zeden, volksgebruiken en oeconomische 

 omstandigheden" van een vogelsoort, aan de meeste lezers 

 althans van aanzien en „aanproeven" welbekend in hun- 

 ne qualiteit van geboren lekkerbek — wat de mensch is^ 

 ten spijt van zijne theoretische waardeering van ascetis- 

 me — nl. de Oost- Aziatische, gewone watersnip, onderge- 

 teekende koestert de hoop, dat de in onderstaande rege- 

 len gepubliceerde, meer door practische ervaring van een 

 door veld en bosch vagabondeerend jachtliefhebber, dan 

 door studie geleerde bijzonderheden over het „leven en 

 streven" van een aan bovengenoemden steltlooper nauw- 

 vervvanten, doch minder algemeen gekenden vogel, ook 

 aan eenige lezers niet onwelkom zullen zijn. 



Deze vogel, ook deel uitmakend van de familie der 

 Scolopacidae, wordt in Dr. Koningsberger's „De Vogels 

 van Java" o. a. aangeduid met den naam „bastaardsnip" 

 {Rostraiula capensisL)^ terwijl aldaar mede vermeld zijn de 

 onder Europeesche jagers meest gebruikelijke denominatie 

 „goudsnip" benevens de Inlandsche aanduidingen b 1 e k e k 

 k e m b a n g (gebloemde snip, Maleisch en Soendaneesch) 

 en panggoeng (Javaansch). Andere namen zijn: in 

 het Hollandsch „parelsnip", „koningssnip" en „poelsnip", 

 de laatste minder juist, vermits in Europa een andere 

 snippensoort zoo geheeten wordt; in het maleisch b 1 e- 

 kek penganten (bruidssnip) en blekokboelan 

 (maansnip, met het oog op de op de bevedering voorkomende, 

 goudgele „maantjes", die de Europeesche jager „parels" 



