— 662 — 



zich nog voor geheelen ondergang willen belioeden. 



De cocacultuur, zooals zij tegenwoordig gedreven wordt, mist 

 elke wetenschappelijke basis. Men zou verwachten dat de cultuur 

 van een plant, waarvan de waarde door een alkaloid bepaald wordt, 

 het gehalte aan deze stof tot richtsnoer nemen zou ; men had de 

 voordeeligste variëteiten moeten zoeken, de beste cultuurmetho- 

 den moeten opsporen, niet alleen wat de bladopbrengst betreft, 

 maar voornamelijk met het oog op de opbrengst aan alkaloid; 

 met de coca heeft dit in 't geheel niet plaats gehad en als de eene of 

 andere gedurende honderd jaren toegepaste werkwijze tot dit resul- 

 taat geleid heeft, dan is het geheel toevallig geweest. Zou het 

 niet van belang zijn, voordeel te trekken van al de producten, die 

 het blad bezit; de verschillende alkaloiden en organische zuren? 

 vraagt de schrijver. 



Wat de cultuur alleen betreft, zou het gemakkelijk zijn, gegevens 

 te verzamelen, die van groote waarde voor de praktijk zouden zijn. 



In de eerste plaats bestaan er groote verschillen in het voorko- 

 men van de plant naar gelang van de plaats, waar de coca ge- 

 cultiveerd wordt. Tot nu toe heeft er nooit een betrouwbare 

 botanische determinatie plaats gehad om aan te geven, waaraan 

 de soorten te herkennen zijn. Het oordeel van Warburg, die 

 Huanuco-en Trujiilococa als verschillende soorten beschouwt, 

 wordt algemeen aangenomen, geheel zonder eenige controle 

 van andere botanisten en zonder rekening te houden met de 

 samengesteldheid van de omstandigheden. 



Pozzi-ESCOT betwijfelt de juistheid van Warburg'S meening. 

 Die twee cocasoorten groeien n. 1. in geheel verschillende klimaten, 

 en het verschil in uitwendige omstandigheden schijnt hem vol- 

 doende om de kleine verschillen, die zij vertoonen, te verklaren- 

 De twee voornaamste productiecentra van coca in Peru zijn het 

 hooge dal van de Rio Chicama, dat de Trujiilococa levert, en 

 Huanuco, waarvan de bergcoca (coca de la montana) komt. De 

 Sierra du Cuzco en eenige hooge dalen van Huancayo leveren 

 eveneens cocaïne, maar in betrekkelijk kleine hoeveelheden. 



De Rio Chicama daalt van de Andes, over een afstand van 200 

 Kilometer, 4000 M., het is dus natuurlijk een echte bergstroom. 

 Zijn dal is beneden nauw, wordt hooger op wijder en is op de 

 gemiddelde hoogte van de Sierra— 2(XX)— 3500 M. hoogte— door tal 

 van vouwen geplooid, waardoor zijriviertjes stroomen. Die verschil- 



