— 669 — 



in verscheidene oplosmiddelen wordt aangegeven, terwijl de resul- 

 taten der elementair-analyse doen besluiten tot een formule, over- 

 eenstemmende met die der eikenlooistoffen. Galluszuur werd in zeer 

 geringe hoeveelheden aangetoond, door er de monobroomverbin- 

 ding van te maken. Enkele reacties worden besproken, waarvan 

 de voornaamste zijn die, welke aanduiden dat er een CO-groep 

 in het looistofmolecuul aanwezig is. De bovenaangehaalde ontle- 

 ding der looistof door vrij zuur werd nader onderzocht en er 

 werd gevonden, dat de looistof door koken in zwak zure oplos- 

 sing totaal in een roode stof kan worden omgezet zooals dat 

 met de eikenlooistoffen het geval is. Dit „rood" is oplosbaar in een 

 looistofoplossing en geeft daaraan een donker roode kleur. In het 

 begin werd deze stof voor identiek gehouden met het bezinksel, dat 

 zich vormt in kopjes en trekpotten, wanneer men daarin een 

 theeaftreksel laat staan. Dit schijnt echter niet het geval te 

 zijn, want het „rood" laat zich niet door zinkpoeder reduceeren. 

 De nadere studie van deze beide lichamen wordt voortgezet. 

 De looistof werd geacetyleerd en uit de verkregen analysecijfers 

 de conclusie getrokken, dat er in de looistof acht phenolische 

 OH-groepen aanwezig zijn. Verder werd een benzoylverbinding 

 verkregen, die echter nog niet nader onderzocht kon worden, 

 doordat ze zeer moeilijk te zuiveren is. Wel leidden de waar- 

 nemingen omtrent deze verbinding reeds tot de slotsom, dat de 

 theelooistof geen zuur is, evenmin als de andere looistoffen, zoodat 

 het woord looizuur geheel onjuist is. De inwerking van formol 

 op de looistof, die kwantitatief verloopt, geeft uitzicht op een 

 methode tot kwantitatieve bepaling van de theelooistof. 



Als conclusie aangaande de samenstelling van het looistofnole- 

 cuul wordt het volgende gezegd: er is minstens één CO-groep 

 aanwezig, voorts acht phenolische OH-groepen en géén zure 

 carboxylgroep. Behalve de reeds door Nanninga aangetoonde 

 pentosanen en de nog eenigszins twijfelachtige quercetine, werd 

 nog een goed kristalliseerende stof gevonden, welke door gebrek 

 aan materiaal nog niet kon worden bepaald. 



Ten slotte worden nog proeven beschreven, die in de fabriek 

 genomen werden; men had namelijk gedacht, dat een toevoeging 

 van looistof aan het blad de kwaliteit zou kunnen verhoogen. 

 Eenige vergelijkende proeven werden gedaan, maar zonder 

 definitief resultaat, in ieder geval zou uit de genomen proeven 



