Ee 
dunne sterk behaarde takken, waaraan zich een vrij groot aantal, 
hier soms 57 cM. lange, zacht behaarde blaren bevinden. 
Deze takken zien er uit alsof zij eenvoudig in den stam 
gestoken waren en laten bij ’t afvallen dan ook een later 
geheel verdwijnend, rond, diep litteeken achter. Op ouderen 
leeftijd, in het 4°—5° jaar, ziet men ook andere, blijvende, 
takken optreden, die een scherperen hoek blijven maken met den 
stam en waaraan weer takjes voorkomen als de eerst beschre- 
vene. Door deze blijvende takken maakt de boom een kroon. 
Vermeerdering door stekken of marcotteeren van de afvallende 
takken gelukt niet, wel van de blijvende. 
Dr. Wert, thans hoogleeraar in de Plantkunde te Utrecht, 
heeft tijdens een verblijf te Buitenzorg onderzoekingen ingesteld 
naar dit eigenaardige dimorphisme der takken en onze kennis 
van de Castilloa elastica aanzienlijk vermeerderd. 
Dr. Wert wees er op, dat de bladstand bij den stam en de 
blijvende takken een andere is dan bij de afvallende takken 
die in den oksel van bladeren, welke gemakkelijk afvallen en 
een anderen vorm en grootte hebben dan de bladeren der afvallen- 
de takken, geplaatst zijn. Deze afvallende takken maken eerst, 
naar boven gericht, een hoek van 45° met den stam; door 
het gewicht der blaren gaan ze meer en meer naar beneden, 
hangen spoedig bijna horizontaal en buigen dan verder 
zoodat de onderste takken in een boog naar beneden hangen, 
wat nog versterkt wordt doordat de dichter bij de basis ge- 
plaatste blaren afvallen. In de oksels der blaren van de 
zijtakken bevinden zich geene knoppen, echter worden, wanneer 
de boom ouder is, in die oksels de inflorescenties gevormd. 
Naast de oksels der blaren van den stam zijn knoppen, die, 
wanneer zij uitloopen, zich tot blijvende takken ontwikkelen. 
Op welke wijze men deze knoppen tot uitloopen kan brengen 
vindt men uitvoerig in de verhandeling !) van Dr. WeNrT 
beschreven, waaraan verder nog een en ander ontleend zal 
worden. 
1) Ann, du Jard. bot. XIV, p. 5. 
