7 
afstammen van Raphanus Rhaphanistrum, eene meening die 
nog onlangs door A. CARRIÈRE verkondigd werd. Twee bo- 
tanische kenmerken verzetten zich hiertegen; bij Raphanus 
is de vrucht een z.g. gelede hauw, eene vrucht met tusschen- 
schotten, terwijl de vrucht der radijs een gewone hauw is, 
een vrucht zonder afsluitingen; de kleur der bloemen is bij de 
radijs altijd wit of rose terwijl die van Raphanus dikwijls 
geel zijn. Het weerstandsvermogen tegen koude is bij de 
wilde plant ook veel grooter dan bij de radijs, die aan 
een meer zuidelijke afkomst doet denken, de structuur der 
bladeren, der vruchten en der zaden geven eenige waarschijn- 
lijkheid aan de meening dat de radijs, evenals een ras dat te 
Madras groeit en de lobak van Java, van eene Indische soort 
afstamt, die mogelijk niet meer bestaat. 
Wat de oorsprong van de radijs ook zij, het waarschijnlijkste 
is dat de wortels der oorspronkelijke soort eene roode of 
paarse kleur hadden, daar dit nog altijd de domineerende 
kleuren zijn en de witte radijs meer als een ontkleurde ver- 
scheidenheid aangemerkt moet worden. 
Tot in het begin dezer eeuw werden er slechts een paar 
variëteiten gekweekt, de ronde roode en de ronde witte; al 
spoedig kreeg men er eenige met langere knolletjes en beide 
kleuren bij, dit zijn de soorten die veel blad geven, niet zoo 
spoedig knolletjes vormen, maar ook langer gaaf blijven en 
niet spoedig voos worden. Ook een paar geelachtige varië- 
teiten worden al lang in Frankrijk gekweekt; al deze varië- 
teiten zijn sterk en kunnen op bijna alle grondsoorten, mits 
behoorlijk bewerkt, geteeld worden. 
Een volgende serie bestaat uit verbeterde variëteiten, zij 
zijn meer gezocht en worden meer gekweekt, stellen echter 
veel hooger eischen aan de cultuur In gewonen grond komen 
zij niet tot hun recht, de aarde waarin zij verbouwd moeten 
worden is de z.g. teel- of bakaarde, bestaande uit vergaan blad en 
ouden mest onder toevoeging van wat zand, zooals wij die voor 
poteultuur gebruiken. Zij moeten geplukt worden als zij juist 
à point zijn, dan zijn zij bijzonder lekker, laat men ze wat 
