— 142 — 
richting doorgesneden, zoodat men twee wigvormige lichamen ver- 
krijgt, elk begrensd door een grondvlak van den cylinder, zijn hal- 
ven mantel, en het door de snede ontstane vlak. Met het grondvlak 
naar onder brengt men die halve eylinders in reageerbuisjes, welke 
dicht bij hun bodem eene kleine vernauwing hebben. Deze dient 
om het aardappelstukje tegen te houden, en te verhinderen dat het 
In aanraking komt met het condensatiewater, hetwelk gedurende 
het steriliseren ontstaat, en dat zich in het onderste gedeelte van 
het buisje verzamelt. Nadat de buisjes met de aardappelstukjes 
zijn gesteriliseerd, wordt de schuine vlakte met een weinig van de 
kolonie geënt. 
Het voordeel van deze methode is, dat er minder gevaar bestaat 
voor verontreiniging door kiemen uit de lucht bij het openen der 
reageerbuisjes, dan bij het openen der schaaltjes. 
Gelatine. Deze in koudere eewesten algemeen gebruikte voe- 
dingsbodem is in de tropen minder geschikt wegens de betrekke- 
lijk lage temperatuur, waarbij hij vloeibaar wordt. Na herhaalde 
vergeefsche proefnemingen, gelukte het mij op de volgende wijze een 
voedingsgelatine te verkrijgen, die bij kamertemperatuur vast bleef: 
1°/, vleeschextract, 1°/, pepton, 4°/o keukenzout worden in water 
opgelost, gekookt, alkalisch gemaakt en bij 1200 in den autoclaaf 
gedurende 45 minuten gesteriliseerd. Vervolgens wordt er 14°, 
gelatine in opgelost en de vloeistof nog warm in reageerbuisjes 
gegoten, zonder te filtreeren. De buisjes komen nu nog gedurende 
15 minuten in den autoclaaf hij 115°. Door langdurig steriliseeren 
en kooken verliest de gelatine n.l. de eigenschap om vast te wor- 
den. Ik verkreeg nu wel een min of meer troebele gelatine; doch 
daar het precipitaat zich op den bodem van het reageerbuisje 
verzamelt, was dit niet hinderlijk, waar ik de buisjes alleen gebruikte 
voor steekcultures. Het was mij er n.l. om te doen na te gaan 
of de bacterie de gelatine al of niet doet vervloeien, d. w.z. het 
eiwit van de gelatine in pepton omzet, hetgeen een zeer karakte- 
ristieke eigenschap van sommige bacteriën is. 
Met een platinanaald, die goed recht is, wordt een weinig van een 
kolonie genomen; de naald wordt nu zoo ver mogelijk in de gelatine 
gestoken, waarbij men zorg moet dragen steeds in het midden van 
de massa te blijven. Het buisje werd bij kamertemperatuur geplaatst, 
daar hoogere warmtegraden de gelatine zouden doen smelten. Na 
een paar dagen was er op de oppervlakte der gelatine een witachtig 
