— 166 — 
gekweekt kunnen worden. De bladeren zijn donker groen, 
de bloemen schitterend rose, 4 à 5 eM. in middellijn. Die 
Begonia schijnt in het droge jaargetijde in haar vaderland een 
rustperiode te houden, om zoodra de regens doorkomen weer 
op te luiken; in Europa laat men haar in den zomer rusten, 
tegen September begint zij dan weer te groeien en bloeit in 
den herfst en in den winter in de serres. 
Door bevruchting van laatbloeiende Knol-Begonia’s met het 
stuifmeel van B. socotrana, zijn eenige fraaie nieuwigheden 
ontstaan, die mogelijk als zij goed gekweekt worden hier ook 
kunnen groeien; onder de beste worden genoemd: 
Ensign; de vrij groote halfdubbele bloemen hebben een 
scharlakenroode kleur, met 4 à 5 te zamen steken zij op een 
stevigen, rechtopgroeienden bloemstengel boven de plant uit. 
Mrs. Heal, is wel de mooiste van deze groep, de bloem- 
stengels verheffen zich flink boven de plant en dragen aan hun 
top van 5 tot 7, soms nog meer, groote bloemen van een 
glanzend kamijnroode kleur. 
Onder de vroeger verkregen hybriden is algemeen bekend 
Gloire de Sceaua, een buitengewoon mildbloeiende plant met 
helder rose bloemen. 
Wij kweeken hier eenige soorten, waarvan de beste zijn: 
Begonia diadema LriNp. in 1881 of 82 uit Borneo ingevoerd, 
een bijzonder fraaie plant, die hier bij de meeste Begonia- 
liefhebbers reeds lang burgerrecht verkregen heeft. Zij maakt 
stengels, groeit echter niet hoog, de bladeren zijn onbehaard, 
diep ingesneden met scherpe lobben, fraai zijdeachtig groen 
met talrijke witte vlekjes bezaaid, zij gedijt zeer gemakkelijk in 
ons klimaat. Door bevruchting der Begonia Rex-variëteiten 
met het stuifmeel van B.diadema en omgekeerd, zijn prachtige 
nieuwigheden verkregen, die hier beter groeien dan de Pez- 
verscheidenheden. 
Begonia goegoeënsis N. E. BR, werd nagenoeg terzelfder 
tijd ingevoerd van het landschap Goegoe uit de Padangsche 
bovenlanden. Dit is een geheel ander type, met bijna ronde 
bladeren met een hobbelige oppervlakte, de bladnerven zijn 
