— 172 — 
beter zijn nitraten. Deze organismen kunnen in den grond leven, 
vooral zal men ze in grooten getale aantreffen in grond die rijk is 
aan organische stof. Toch verklaren botanici en agronomen eenpa- 
rig, dat knolletjes op de wortels van leguminosen talrijker en grooter 
zijn in armen grond. Zij schrijven dit daaraan toe dat in vrucht- 
bare aarde de stikstof in voldoende hoeveelheid voor de plant 
beschikbaar is en deze dus de microben niet noodig heeft. 
De mircoben van de knolletjes munten uit door groote bewege- 
lijkheid, die het sterkst is bij ongeveer 25°. Zij worden vooral aan- 
getrokken door de uiteinden der wortels, die (behalve melkzuur) 
zooals Mazé aantoonde, koolhydraten aan gedistilleerd water afstaan, 
vooral indien de toevoer van nitraten uit den bodem onvoldoende 
is om de koolhydraaten, door groene plantendeelen gevormd, om te 
zetten. In het tegenovergestelde geval zal de neerdalende sapstroom 
er dus slechts zeer weinig van bevatten, de wortelharen zullen er 
niet van verliezen door diffusie en de mieroben worden dan 
niet aangetrokken: dus geen vorming van knolletjes. In rijken grond 
alzoo geen knolletjes, in armen bodem wel. De afscheiding van 
koolhydraten heeft volgens Mazé echter in allerlei planten plaats. 
Waarom dan geen vorming van knolletjes bij deze? Omdat de 
leguminosen de eigenschap bezitten om de door de microben ten 
koste van de vrije stikstof gevormde stikstofverbindingen op te 
nemen. De andere planten verdedigen zich tegen deze microben 
zooals ze het doen tegen anderen. 
(Annales de U Institut Pasteur, XII. p. 1.) r. 
OVER HET AFSTERVEN DER DJOEARBOOMEN OP JAVA. 
Dr. Raciborski vermeldt, dat op Java de djoear- lanen — vooral 
in de nabijheid van Tegal — sterk vernield worden door Polyporus 
lucidus. De aangetaste boomen verdrogen in korten tijd, vooral 
in het begin van den West-moesson. Door proeven is aangetoond 
dat deze champignon gezonde planten als wond-parasiet kan aan- 
tasten. In de natuur worden de oppervlakkig groeiende wortels 
dikwijls geïnfecteerd. Houtgom en cellulose worden langzamer- 
hand geheel en al opgelost. 
(Forst). Naturw. Zeitschr. 3 Heft. 1898.) % 
