— 231 — 
een assimilatie van stikstof plaats heeft, die het stikstofgehalte niet 
onbelangrijk vermeerdert. 
Prof. Herry verzamelde bladeren van jonge eiken en haagbeuken 
wier stikstofgehalte resp. 1.108°/, en 0.947°/, bleek te bedragen. 
Van hetzelfde monster werd het overblijvende gedeelte geplaatst 
in een zinken bak, met een plaat kalksteen als onderlaag en met 
een deksel van ĳzergaas. Zoo bleven de bladeren het geheele 
jaar aan de vrije lucht blootgesteld, waarna men weder het stik- 
stofgehalte bepaalde. De totale winst aan stikstof bedroeg toen, 
voor eikenbladeren 0.40°/,, voor die van den haagbeuk 0.78°/ 
Neemt men met Ebermayer aan, dat de hoeveelheid in den herfst 
afvallende bladeren 3300 Ke per H. A. bedraagt, zoo zou de stikstof- 
assimilatie in die bladeren na een jaar een winst aan stikstof van 
13.2 Ko voor eiken- en 22.4 Ke voor haagbeuk-bladeren bedragen. 
Prof. Herry schrijft de toeneming der stikstof toe aan de werking, 
van bacteriën. Wanneer deze resultaten zich ook later bevestigen, 
zoo is deze omzetting in de afgevallen bladeren blijkbaar een factor, 
die ook voor reboisatie van belang zal blijken te zijn. 
(Revue des eaux et forêts, 1897, pag. 641: in Centralblatt _ j. 
für das gesammte Forstwesen Jaarg. 24, Heft 5.) 
BEMESTING MET BEENDERMEEL. 
Geheel in strijd met de gunstige reputatie van het beendermeel 
in de rij der kunstmeststoffen, waren de uitkomsten in van den laatsten 
tijd door eenige Duitsche landbouwscheikundigen genomen proeven 
om de waarde van het beendermeel als phosphorzuurbemesting te be- 
palen, waarbij deze kunstmest geen noemenswaardige uitwerking gaf. 
Om zoo mogelijk deze tegenstrijdigheid op te heffen, werden 
door Prof. Kühne uit Halle een aantal exacte proeven genomen 
ter vergelijking van het beendermeel met andere gebruikelijke 
‘phosphaat-meststoffen, als superphosphaat en Thomasslakkenmeel. 
De ongunstige resultaten van bovengenoemde proefnemingen 
meent Kühne te kunnen verklaren uit het feit, dat het phosphorzuur 
in het beendermeel aanwezig is in den moeilijk oplosbaren vorm 
van driebasisch phosphaat. 
Zooals bekend is, geschiedt de Enaiae uit den bodem, bij 
de hoogere planten, door de haarwortels, die zich innig met de 
bodemdeeltjes vereenigen, er a. h. w. mee vergroeien. 
