NE TEEGEE 
DJEROEK-CULTUUR. 
In de eerste aflevering van dezen jaargang van dit tijdschrift 
wordt de aandacht gevestigd op het in 1896 verschenen werkje 
van R. pe Norer over „Les Orangers, Cédratiers et autres 
Aurantiacées comestibles.” 
De belangstellende in den land- en tuinbouw, die dit boekje 
doorbladert, zal verbaasd staan over het vele wetenswaardige, 
dat omtrent deze eene plantenfamilie daarin is verzameld en 
over het groot aantal verscheidenheden, die daarvan worden 
gecultiveerd. 
Doch nog meer zal zijne verbazing stijgen als hij uit de mede- 
deelingen van den heer pre Norer verneemt, welke enorme 
winsten in de landen in en rendom de Middellandsche zee uit 
deze cultuur worden getrokken, en daarmede vergelijkt hoe 
ongelukkig weinig tot dusverre in onze kolonieën in die richting 
is gedaan. Men zegge niet dat de vergelijking niet opgaat, wijl 
onze koloniën te dicht bij den evenaar en te ver van de 
handelscentra liggen, want niet alleen heeft de praktijk bewezen 
dat in de meest verschillende streken van Java — om voorloopig 
ons tot dit eiland te bepalen — talrijke kostelijke Citrus-soorten 
uitnemend gedijen: pompelmoezen, vooral in en bij Batavia, 
sinaas-appelen (djeroek-manis) hooger op in de bergstreken, met 
name bij Depok in Batavia, Garoet in de Preanger, Malang in 
Pasoeroean, Moga in Tegal, succade-djeroeks nog hooger, lemme- 
tjes en citroenen overal, maar ook zijn er andere tropische landen, 
eveneens ver van de Europeesche handels-centra gelegen, waar 
de djeroek-cultuur in ’t groot met voordeel wordt gedreven. 
Ik wijs slechts op het West-Indische eiland St. Domingo 
(Haiti), waarvan klimaat en bodemgesteldheid volgens de be- 
