RS 
de voedingsstoffen van den bodem en de aangebrachte mest 
zonder voordeel te loor gaan; in kleigronden blijft het water 
staan en rotten de wortels. 
Een zand-en kleihoudende of klei-en kalkhoudende bodem, 
frisch maar niet te vochtig, wordt voor den aanleg van oranje- 
plantsoen verkozen. De limoniers (limoenboomen 1) en cédratiers 
(succadeboomen) vragen een lichten, eenigszins zandigen grond. 
Hoofdzaak is vooral dat de ondergrond het water goed doorlaat, 
Bemesting. 
De oranjeboom eischt veel bemesting; reeds bij het planten 
moet men niet schromen hem volop mest te geven (une abon- 
dante fumure), anders groeit hij langzaam en geeft kleine en 
weinig vruchten. Men kieze daartoe meststoffen die spoedig 
verwerkt worden als: lijnkoeken of boengkil (tourteaux), duiven- 
mest (colombine), guano, gestold bloed, faecaliën-mest. Is bij 
het planten goed gemest, dan kan men later jaarlijks volstaan 
met toevoeging van kleine hoeveelheden mest, die minder snel 
tot ontbinding overgaat, als afval van wol, wollen stoffen, 
haren van dieren, afval van leder, van hoorns en verbrijzelde 
beenderen. Deze duren 5 jaar en langer: men begraaft ze 
25 of 30 c.M. diep rondom den boom boven de wortels en 
wel ten tijde van de eerste regens. Als kunstmest wordt 
aanbevolen eene samenstelling van: 
SLISLOÛ enten en telt ere 
Phosphorzuur sen eten ge 590 
Ke veer a terne oer OSLO 
Kalk. sor te = 9,80 
Humus of vergane en desnoods uitgeputte mest 
1 kub. Meter 
Hiervan geeft men per boom + 10 kilo. 
1) Volgens pe Norer schijnt er geene duidelijke scheiding te bestaan 
tusschen citroen- en limoen-boomen, ofschoon hij een 17 tal variëteiten van 
de soort Citrus limonum opnoemt, die hij rangschikt onder de »limoniers” in 
tegenstelling met de »citronnier” waartoe de andere variëteiten behooren. 
Bijna al de »limoniers” hebben groote langwerpige vruchten met zeer dikke 
puistige schil, 
