— 271 — 
dus, zooals reeds door houtvester S. P. HAM geconstateerd is 
geworden, Albizzia procera een der snelst groeiende pioniers. 
Zeer algemeen zijn ook No. 10, 17 en 25. 
Bijna al de onderzochte, echter met uitzondering van No. 1, 
2, 7 en 24, droegen op het tijdstip van onderzoek, dus op 
hoogstens 7 jarigen leeftijd, reeds bloemen of vruchten. 
Een dezer soorten, No. 17, is stambloemig. 
De stam van twee soorten (No. 10 en 25) staan op korte 
steltwortels, terwijl bij diezelfde species door mij op andere 
standplaatsen niet altijd zulke steltwortels waargenomen werden. 
Met uitzondering van een paar soorten (o a. No. 2, 1, 5, 
22) zijn deze pioniers meestal lage boomen. 
Bijna alle kenmerken zich voorts door kleine of zeer kleine 
zaden, die in zeer groote hoeveelheden voortgebracht worden. 
Ruim drie vierde gedeelte ervan zijn zoogenoemde „lichthout- 
soorten”, namelijk boomsoorten, die geen zware schaduw kun- 
nen verdragen. 
Bij die soorten, van welke het wortelsysteem (bijv. door 
den groei op de gebouwen) te zien was, viel de buitengewoon 
rijke ontwikkeling ervan op; iets wat in verband met de 
xerophile standplaats niet te verwonderen is. 
Bij de meeste dezer boomsoorten zijn de bladeren gewapend 
tegen te groote verdamping; hetzij door dichte beharing op 
de bladonderzijde, hetzij door een dikke, leerachtige geaardheid. 
Ook door deze eigenschappen zijn de pioniers beter dan vele 
andere boomsoorten in staat om het hoofd te bieden aan de 
waterarmoede, die niettegenstaande de groote vochtigheid der 
lucht in den aanvankelijk (kort na het verlaten van het terrein) 
met alang en andere grassoorten begroeiden kalkbodem en voorts 
op de steenen gebouwen en muren heerscht. Het zijn dus 
alle xerophile soorten. 
In verband met dit karakter van deze boschflora verdient 
hier speciaal het voorkomen vermeld te worden van eene soort, 
waarvan ik den naam in bovenstaande opsomming heb weg- 
gelaten, omdat ik ervan slechts één enkel individu in het 
verlaten fort waarnam. Die soort is Scaevola Koenigii, een 
