— 308 — 
in het begin van den zuid west-moeson, terwijl Januari, 
Februari en Maart de droogste maanden zijn, toch komen ook 
in dien tijd nu en dan buien voor. De ligging van den tuin 
is fraai op een nog al geaccidenteerd terrein, het klimaat is 
iets koeler dan te Buitenzorg, en wat er voor de cultuur van 
vele planten van belang is, de regens zijn er niet zoo hevig, 
want juist die zware regens maken de cultuur van kleine 
bloeiende gewassen dikwijls onmogelijk. 
De terreinen waren vroeger in het bezit der koningen van 
Kandy, die er aan den rivierkant een buitenverblijf bezaten, 
waarvan de fondamenten nog te zien zijn. 
Peradeniya is niet de eerste botanische tuin in Ceylon; 
de Hollanders hadden er een op Slaveneiland in Colombo, 
dit eiland ontleend zijn naam aan het feit dat in den tijd der 
O0. IL. compagnie, hier de slaven gehuisvest werden. 
In den Engelschen tijd werd deze tuin verwaarloosd en 
later werd de grond in kleine perceelen voor bouwterrein 
verkocht. De eerste Engelsche Gouverneur Frep. NorrnH, later 
Lord Gurrrorp, legde een tuin aan in de nabijheid zijner 
villa in Colombo, hij stelde pogingen in het werk om er een 
botanisch karakter aan te geven, door er JOSEPH JOINVELLE in 
1799 als superintendent over aan testellen. In 1810 vatte Sir 
Josepn BANKs het voornemen op een nieuwen botanischen tuin 
aan te leggen en wel weer op Slaveneiland, de stree kstaat nu 
nog bekend als Kew. W. Kerr werd er als superintendent 
over aangesteld, bij kwam in 1812 op Ceylon en aanvaarde 
terstond zijne betrekking, de opnieuw aangelegde tuinen op 
Slaveneiland lagen echter te laag, bij hoogen waterstand had 
men er last van overstrooming, zoodat men naar andere terrei- 
nen moest omzien, daarna werd een verlaten suikerriettuin te 
Kolutara aangelegd. Nadat KERR in 1814 overleden was, werd 
A. Moon in 1816 tot zijn opvolger aangesteld en onder diens 
leiding werden de tuinen in 1821 naar Peradeniya overgebracht. 
In het begin nam men slechts een klein stuk, dat later tot de 
tegenwoordige uitgestrektheid vergroot werd. Na den dood van 
Moor in 1825 ging de tuin achteruit, gedurende ongeveer 
