— 322 — 
Op weg naar Badhoela komen we door verscheiden Singha- 
leesche dorpjes, die er evenals de bewoners vies uitzien, heel 
wat minder dan onze javaansche kampongs aan de groote wegen. 
Ook de bevolking is lang niet zoo kalm als de javaan; het 
schijnt of zij altijd de een of andere kwestie uit te vechten 
heeft, gewoonlijk gaat het alleen door gebaren en woorden, 
ook nu en dan gebruiken zij andere argumenten, zoo zagen 
wij in een dorpje waar de paarden verwisseld werden, dat na 
eene luidruchtige woordenwisseling, een oude heer op een 
ietwat hardhandige manier uit een huis gelaten werd, zoodat 
hij op zijn rug midden op den weg terecht kwam. 
Het doel onzer reis, Badhoela is een vrij groote inlandsche 
stad, de hoofdplaats der provincie Uva, gelegen op ongeveer 
2300 vt boven de zee. Het is de zetel van een Governements 
Agent, eene betrekking ongeveer gelijk aan die onzer Residenten; 
er waren op zijn hoogst 25 Europeanen, die het hier vrij stil 
hebben, burgers -zijn er meer, die verkeeren echter slechts 
onder elkaar. Er is geen hôtel, wel een z.g. resthouse, eene 
gelegenheid als onze Pasangrahan’s maar wat grooter en rui- 
mer. Op Java zoude eene plaats als Badhoela zeker een lo- 
gement, al was het ook gesubsidieerd, hebben ; dit laatste systeem 
is op Ceylon niet bekend. Het klimaat van Badhoela is zeer 
droog, er is eene kleine tuin aangelegd groot 11 acres, die 
onder een Singhaleesche opzichter staat, men meent dat het 
hier een goed klimaat voor de teelt van vruchten is, er ston- 
den eenige goede oranjes, ook andere vruchtboomen, een paar 
caoetsjoek leverende boomen en wat sierplanten, zeer mooi 
in bloei stond er een vak met Phlox decussata. Men kon 
voor dezen tuin, die eerst van jongen datum is nog op weinig 
resultaten bogen. 
Spoedig bleek het ons hoe gemakkelijk het ook is in de 
provincie Uva te komen, men er niet zoo eenvoudig weer uit 
komt. Den volgenden ochtend namelijk toen wij wilden ver- 
trekken, waren er verscheidene passagiers met het zelfde doel. 
De maileoach was reeds vol met een paar plantersfamilies, 
gelukkig konden wij na veel moeite een particulier rijtuig 
