BEPLANTING VAN BESCHADUWDE PLAATSEN 
IN TUINEN. 
Het behoort volstrekt niet tot de zeldzaamheden, dat men 
op zijn erf een wat meer of minder sterk beschaduwd gedeel- 
te heeft, waarvan men eigenlijk niet goed weet, wat ermee 
aan te vangen. Gras is er niet mooi, bloemen willen er 
niet groeien, allerlei heesters, waarmee men de proef neemt, 
blijven kwijnen, en men eindigt met het stuk te laten liggen, 
zooals het is. Dikwijls weet men niet, waaraan die slechte 
uitkomsten moeten worden toegeschreven. „De planten 
krijgen toch wel twee of drie uur per dag zon”, hoort men 
meermalen zeggen, maar men denkt er daarbij niet aan, dat 
een paar uur zon per dag voor zonplanten, zooals bv. rozen, 
Canna’s, allerlei zaadbloemen, vele heesters, enz. geheel on- 
voldoende is, en dat zij zich bij zulk een rantsoen licht onmo- 
gelijk flink kunnen ontwikkelen. 
Men kan echter van dergelijke plekken aardig partij trekken 
en ze zelfs dikwijls, met wat geluk, in een sieraad van den 
tuin veranderen. Evenals men n.l. in de zon van bloeiende 
planten randen kan maken, die, mits goed aangelegd, uitste- 
kend voldoen, kan men in de schaduw randen samenstellen, 
waarin bloeiende planten wel niet ontbreken, maar waartoe 
toch in de eerste plaats uit bladplanten een keus gedaan moet 
worden. 
Zeer fraai kan zulk een rand aangelegd worden, als men 
eene ongeveer ronde of ovale, open ruimte heeft door hooge 
boomen omgeven. Het mooist is het als die plek wat afge- 
sloten is, d.i. als men tusschen de boomstammen door niet 
of slechts op eene enkele plaats een uitzicht over het verdere deel 
van het erf heeft. Indien de open plekken tusschen de boomen 
