— 381 — 
MORINGA PTERYGOSPERMA, Kajoe Kellor, 
Bovengenoemde boom is in alle tropische landen, waar een warm 
en vochtig klimaat heerscht aangeplant. In het „Bulletin of 
Pharmacie Vol IX, 1897, No 8” komt een opstel voor over de 
boom, die in de Engelsche bezittingen den naam van „Horseradish 
tree” draagt. Ofschoon hetgeen er van gezegd wordt hier wel be- 
kend is, kan het geen kwaad er de aandacht nog eens op te 
vestigen. Volgens genoemd tijdschrift is het een fraaie boom— 
deze opinie zal niet iedereen hier bevestigen —, die voor vele 
doeleinden gebruikt wordt. De onrijpe, groene vruchten, bladeren 
en bloemen dienen als toespijs voor de inboorlingen. Bij de oude 
indische geneesheeren stond de boom in hoog aanzien; het sap is 
braakwekkend, de bladeren worden inwendig gebruikt bij le- 
veraandoeningen. De fijngestampte wortels werken blaastrekkend 
en gelden als een middel tegen Rheumatiek. Tot zoover genoemd 
tijdschrift. 
MroveL zegt er van: Opmerkelijk zijn de eigenschappen van den 
Kellor, de schors vooral van den wortel en ook de bladeren be- 
vatten een scherp beginsel, in reuk en smaak aan die van den 
Mierikswortel gelijk. De zaden bevatten een vette olie — Behen 
olie-, die reeds in de oudheid tot het bereiden van zalven gebruikt 
werd. Wegens deze olie worden de boomen in verschillende stre- 
ken, ook in onze West-Indische bezittingen aangeplant. Zij groeien 
snel en kunnen, zoowel door zaad als door stekken, gemakkelijk 
vermeerderd worden. Reeds in Ruxeurvs tijd werden de bladen 
en onrijpe vruchten door de lagere volksklasse als groente gebruikt. 
De wortelschors als een pikant bijvoegsel bij vleesch en visch en 
als een prikkelend geneesmiddel. Volgens HasskarL worden de 
jonge zaden gegeten. 
w. 
