met andere verschijnselen verwisselt. Zoo vindt men ten eerste 
onder oude luizen, ook wanneer deze niet door eene schimmel 
zijn aangetast, zeer dikwijls een wit poeder, dat in hoofdzaak 
uit de door de jonge larven verlatene eihuiden bestaat en ook 
dan op de bladeren achter blijft, wanneer het verdroogde lichaam 
van het moederdier is afgevallen. Bij mikroskopisch onder- 
zoek kan men tusschen deze eihuiden ook wel eenige schim- 
meldraden vinden, met onze schimmel hebben deze echter 
natuurlijk niets te maken. 
Ten tweede vindt men ook niet zeldzaam eene andere witte 
schimmel op de luizen, die echter eenen veel dikkeren kring om 
deze vormt en misschien slechts de doode luizen aantast, hen 
zeker niet zoo radicaal doodt als de eerstgenoemde schimmel. 
Eindelijk vindt men ook hier en daar eene eigenaardige 
soort van luizen, die in eene witte wasachtige massa haar 
eieren legt. Ook deze luizen kan men wel met de door onze 
schimmel gedoode verwisselen. Wanneer men echter daarna 
kunstmatige infectieproeven neemt, dan zoude men in plaats 
van eene luizendoodende schimmel de eieren van eene andere 
luis op de koffiebladeren brengen, wat natuurlijk niet de bedoe- 
ling zijn kan. 
Eene zoodanige verwisseling is echter gemakkelijk te ver- 
mijden, wanneer men de luizendoodende schimmel eens gezien 
heeft en weet, dat deze een zeer fijn laagje rondom de lui- 
zen vormt, terwijl bij de beschrevene luizen de dikke, de eieren 
bevattende wasmassa zich slechts naar eene kant heen uitbreidt. 
Ten slotte wiliker echter nog met nadruk op wijzen, dat ik 
mij wel daarvan bewust ben, dat het onderzoek van de luizen- 
doodende schimmel nog geenszins als afgesloten kan gelden. 
Door de welwillende medewerking der Heeren Administrateurs 
zal het mij echter misschien reeds op het volgend congres 
mogelijk zijn, eene uitvoeriger mededeeling in dit opzicht te 
geven. 
