— 438 — 
uitgroeien, zoodat zij als zuigers optreden, snijd ze gerust 
een eind in. Ontstaat er een zoogenaamde pajong, men vreeze 
niet in die pajongtakken het mes te zetten en ze telkens in 
te snijden, totdat de benedentakken de sappen weer tot zich 
trekken en het evenwicht hersteld is, 
Het is hier de plaats met een enkel woord te spreken over 
een artikel, dat de heer ’sJacoB in 1896 schreef en in 
Teysmannia gepubliceerd werd. 
In dat artikel, getiteld: „Over de stoornis in de ontwikke- 
ling van den koffieboom, door overdracht”, is veel, dat ik 
beaam. Evenwel geloof ik niet, dat het doel, krachtige boomen 
met regelmatige oogsten, door elken daarin voorgestelden 
maatregel wordt bevorderd. M. í. is het al te ruim weg- 
snijden van secundair hout bij den stam daartoe niet bevorderlijk. 
Evenmin het inkorten der primaire takken. 
Dat men dicht bij den stam geen secundair hout laat, is 
uitstekend. Het is voor den boom wenschelijk, dat de primaire 
tak, hoofdtak blijve, en dat doet hij niet, indien dicht bij 
den stam secundaire takken uitkomen, die den primairen tak 
overgroeien. 
Overmaat van kokersnoei schaadt echter; het is beter, dat 
de secundaire takken over de geheele lengte van den primairen 
tak wordeu uitgedund, dan dat de eene helft niets heeft en 
de andere helft alles. Hoe meer gelijk het blad over den 
geheelen boom verdeeld is, des te regelmatiger is de sap- 
beweging, des te gezonder zal de boom groeien en des te beter 
in staat zijn het noodige voedsel voor de vruchten bijeen te 
brengen. 
Ook moet men met het inkorten der primaire takken, om 
ze krachtiger te maken, zeer voorzichtig zijn. In vochtige 
streken kan het wellicht doeltreffend zijn; in droge streken 
leidt het, ten minste indien men het in den Oostmoesson toe- 
past, tot een tegencevergesteld resultaat, omdat de sapcirculatie, 
die dan toch al zwak is, nog meer belemmerd wordt en men 
onnoodig den boom dwingt tot het maken van tal van uit- 
loopers, die men weer moet wegsnijden. 
