— 414 — 
laten de slechtere grassen (Ll) zich moeielijk uitroeien en de 
goede behouden of invoeren. 
Maar hoe nu het veevoedsel gevonden, wanneer weidegron- 
den niet voorhanden zijn? 
In zoo’n geval gaat men veelal over tot den verbouw van 
veevoedergewassen en het ontbrekende tracht men dan verder 
zoo veel mogelijk aan te vullen met de afvalstoffen van de 
andere geoogste veldvruchten, als bijv. het stroo van zomer- 
granen, van boonen en erwten, het ingekuilde loof van 
suikerbieten enz, enz. en met de residu’s van suiker- en spiritus- 
fabrieken. 
Op deze wijze wordt de landbouw in den meest inten- 
sieven vorm gedreven. Het vee is hier voor den landbouwer 
het middel, om zijn kapitaal sneller om te zetten. In den 
vorm van hooi, stroo, bladval enz. hebben deze stoffen voor hem 
in de meeste gevallen nagenoeg geen waarde. Hij kan ze even- 
wel kapitaliseeren, zoo hij ze weet om te zetten in vleesch, 
melk en mest. 
Het zou ons te ver voeren zoo wij hier uitvoerig bij de 
„voordeelen wilden stilstaan, die landbouw en veeteelt zouden 
wedervaren, indien zij naast elkander werden gedreven. 
Wanneer ons bekend is, dat de sawahs van sommige lande- 
rijen, gunstig gelegen ten opzichte van de watervoorziening 
ook in den drogen tijd, bewerkt worden met gehuurde of ge- 
leende karbouwen of wel met ploegvee, dat onmiddellijk na de 
bewerking van de hand wordt gezet, zoo leggen wij ons on- 
willekeurig de vraag voor of het niet mogelijk zou zijn, dat 
de javaansche landbouwer het voorbeeld van elders meer in 
(1) Im een opstel in dit tijdschrift over tropische voedergewassen 
vestigt de heer WiIiaMAN de aandacht op enkele grassen, wier cultuur 
hier in aamerking zou kunnen komen. 
Met uitzondering van het bengaalsch gras zijn uitheemscbe grassoorten, 
welke elders goed voldoen, hier nog weinig bekend. 
Het zou voor den landbouw van veel belang zijn, indien meerdere 
praktische gegevens, als voederwaarde en opbrengst, omtrent enkele 
dezer bekend waren. 
