— 492 — 
te staan bij die vele overwinningen, door u in uw 25-jarige 
loopbaan op velerlei gebied behaald, maar ik ben overtuigd, 
dat dit door u zelven in de laatste plaats zou worden ge- 
wenscht en ik weet ook, dat het voor niemand onzer noodig 
is, ons die nog eens voor den geest te roepen. Het staat ons 
altijd, maar heden bovenal, zoo helder voor oogen en veel 
daarvan bevindt zich in tastbaren vorm in onze onmiddellijke 
nabijheid. En wie, die eenigszins bekend is met de geschie- 
denis der botanische wetenschap gedurende de laatste jaren, 
betreedt niet dit eenvoudige gebouw in de overtuiging, dat 
hij zich bevindt op een plaats, die door uw toedoen bij uit- 
nemendheid aan die wetenschap is gewijd; een plaats, waar 
mannen van grooten naam onder uw auspiciën hebben gewerkt, 
waar, evenals weleer in Vesra’s tempel, het vuur op het altaar 
der wetenschap geen oogenblik is uitgedoofd. 
Komt het u niet voor-de-hand-liggend voor, dat wij juist 
deze plaats uitkozen, om u heden te begroeten! En als weldra 
in Europa en daarbuiten bekend wordt, hoe wij het feest van 
heden hebben gevierd, dan zal stellig menige gedachte in dankbare 
en terug verlangende herinnering afdwalen naar dit gebouw en 
zal menigeen, die thans slechts van verre onbestemd aan u kan 
denken, u nogmaals hier in den geest zijn opwachting maken. 
Maar, al kennen wij, al zien we zelfs de vruchten van uw 
arbeid, wij kunnen u toch niet ten volle waardeeren. Een 
oud dichter, die de godin MiNerva bezingt, gebruikt een eigen- 
aardig beeld. Wanneer wij, zoo zegt hij, de godin eeu lau wer- 
krans brengen, dan zal het zeer spoedig blijken, dat haar hoofd 
te hoog is verheven boven het bereik onzer handen, dan dat 
wij het met het groen der overwinning zouden kunnen tooien 
en wij leggen daarom dien lauwerkrans aan haar voeten neer. 
Welnu, wij doen heden iets dergelijks: wij kennen de groote 
resultaten van uw wetenschappelijk werk; wij weten, wat door 
u werd gedaan in het belang van dien grootschen, éénigen 
Plantentuin, waaraan uw paam sedert jaren onafscheidelijk is 
verbonden en altijd verbonden zal blijven; dankbaar zien wij 
in dat alles de zegepraal van den onvermoeiden voorvechter 
