Oe nn 
VRUCHTBOOMEN KUNSTMATIG ONDER BESCHER- 
MING VAN MIEREN BUITEN ONZEN ARCHIPEL. 
Er is niets nieuws onder de zon. 
Ruim drie jaren geleden vestigde de heer VORDERMAN in 
het tijdschrift Teysmannia (deel VI blz. 673) er de aandacht 
op, dat te Tjilintjing, oostwaarts van Tandjong-Priok, de 
inlandsche vruchtkweekers hunne manggatuinen kunstmatig 
onder de bescherming van mieren stellen, welke zekere snuit- 
kevers, die hunne eieren in het vruchtbeginsel leggen en wier 
larven dus groote verwoestingen onder de vruchten aanrichten, 
bemachtigen en verorberen. Om te zorgen dat die mieren 
niet naar elders verhuizen, worden zij van tijd tot tijd op kren- 
gen van leguanen en ander gedierte onthaald, die men in de 
boomen ophangt. Men haalt de nesten uit het bosch en 
brengt ze met de noodige voorzichtigheid naar de gaarden 
over, terwijl men een vijandige miersoort ijverig met heet wa- 
ter, vuur en dergelijke middelen verdelgt. 
Nu viel onlangs mijne aandacht op het feit, dat men hier 
geenszins met een speciale ontdekking onzer inlanders heeft 
te doen, doch iets dergelijks reeds vóór eeuwen in Kwang- 
tsjioe geschiedde, dat wil zeggen, in het landschap waarvan 
de stad Canton de hoofdplaats is. In de Khi leh phiën 
Z Hij Bm een Chineesch werkje, in de twaalfde eeuw ge- 
schreven, staat namelijk te lezen: 
„In de bebouwbare gronden van Kwang-tsjioe komt het 
„veel voor, dat de kleine man uit winstbejag tevens oranje- 
„appelen en mandarijntjes plant. Hierbij heeft hij echter 
„last van kleine larven, die de vruchten beschadigen en op- 
„vreten. Zijn er echter veel mieren op de boomen, dan 
