- 19 - 



en die groote schade kan berokkenen . — Wij achten het nuttig 

 hier het voornaamste uit het werkje mede te deeleu, vooreerst 

 omdat het kweeken van leliën, en vooral van sommige soorten 

 met groote bloemen, ook ten onzent in de laatste jaren een aan- 

 zienlijke uitbreiding heeft genomen ; en vervolgens omdat, zooals 

 verder zal blijken, de bedoelde ziekte eveneens in onze streken 

 schijnt voor te komen. 



Ziehier hoe Woods de uitwendige ziekteverschijnselen 

 beschrijft : 



« Deze lelieziekte is gekenschetst door het « spotten » of 

 spikkelen (gevlekt worden) en door den gedraaiden (gewrongen) 

 stand van de bladeren en meestal ook van de bloemen, — door 

 het spotten van de schubben der bollen, en in 't algemeen 

 door den achterlijken groei van de planten. In erge gevallen 

 zijn de eerste bladeren, als zij boven den grond verschijnen, 

 meer of min gedraaid en geteekend met kleine, geelachtig 

 witte, dikwijls in de lengte gestrekte, meer of min ver- 

 schrompelde vlekken of strepen. Deze nemen langzamerhand 

 toe in grootte, worden tevens bleeker en zakken eindelijk in, 

 verdrogen en worden lichtbruin gekleurd. Ieder volgende 

 krans bladeren wordt op dezelfde wijze aangetast en ook de 

 bloemen vertoonen de verschrompelde vlekken en de verdraaiin- 

 gen. Somtijds zijn erg aangetaste planten schijnbaar sterk en 

 krachtig, maar gewoonlijk brengen zij slechts oen of twee 

 kleine, scheef gewrongen bloemen voort. 



» Het gebeurt dikwijls dat de bladen van een zieke plant 

 niet allen in gelijke mate aangetast zijn. Onder de onderste, 

 middelste of bovenste bladkransen kunnen er verscheiden erg 

 lijdend zijn, terwijl de andere nog betrekkelijk gezond uitzien; 

 soms kunnen ook de bladeren aan één zijde van den stengel meer 

 gevlekt zijn dan aan de tegenovergestelde zijde, of, zooals dikwijls 

 het geval is, één zijde van het blad is ziek, terwijl de ander nog 

 betrekkelijk gezond blijft. Daarenboven ziet men dikwijls de 



