— 20 — 



weefsels van den stengel, op de plaats waar de bladeren inge- 

 plant zijn, inzakkea en bruin worden op dezelfde wijze als de 

 aangetaste weefsels van de bladeren. 



» Wanneer de bloemen vlekken vertoonen, kunnen zij niet 

 meer verkocht worden, onverschillig of de bladeren tevens erg 

 ziek zijn of niet, — en natuurlijk is dit een volkomen verlies 

 voor den kweeker. Wanneer de bloem en eenige van de bovenste 

 bladkransen gaaf blijven, worden de planten gewoonlijk tot ver- 

 sieringsdoeleinden aangewend, daar waar alleen bloemen ver- 

 langd worden. Over 't algemeen worden echter volmaakte 

 bloemen en bladeren geëischt, en ieder gebrek, hoe klein ook, 

 vermindert de waarde van de plant. » 



Volgens WooDS tast de ziekte even ernstig Lüiumlongiflo- 

 rum als L. harrisii (1) aan; zij werd ook waargenomen 

 bij Lilium aurantum (2) en bij L. candidum (de w^itte 

 lelie). Op de Bermudas-eilanden vertoont de ziekte zich op de 

 velden, op het oogenblik dat de planten nog niet volwassen zijn. 

 Dikwijls blijft het onderste gedeelte van de plant gezond, terwijl 

 de bovenste gedeelten ziek worden. De ziekte moet ook onge- 

 twijfeld voorkomen in de Nederlanden, Frankrijk en Japan (3), 

 « want, - schrijft Woods, — ik heb planten gezien, die voort- 

 kwamen uit bollen uit die landen en niet minder aangetast waren 

 dan die van de Bermudas. « 



De schade is aanzienlijk : het aantal bollen, die niet uit- 

 loopen of slechts aan verkrompen planten het aanzijn geven, 



(1) Lilium harrisii wordt door velen als een verscheidenheid (of varië- 

 teit) van L. longifiorurn beschouwd, en wordt alsdan Lilium longifiorum 

 floribu7idum genoemd. 



(2) Waarschijnlijk wordt hier Lilium auratum bedoeld, een Jai)an- 

 sche leliesoort, die thans nagenoeg overal op groote schaal wordt 

 gekweekt. 



(3) Japan is het vaderland van Lilium longifiorum, L. auratum en 

 een aantal andere Lilium soorten. 



