— 21 — 



bedraagt zelden minder dan 5 ten honderd en gaat dikwijls 20 

 en zelfs 30 t. h. te boven. Daarenboven dient nog het verlies, 

 dat voortspruit uit de verminking van de overige planten, op 20 

 tot 60 t. h. van de opbrengst geschat te worden. 



Over de oorzaak van de ziekte zijn de kweekers het niet 

 eens; uit al de mededeelingen en proeven blijkt echter, dat alle 

 ongunstige voorwaarden, die de planten zwakker maken, ook 

 de ziekte in de hand werken. Dergelijke ongunstige voor- 

 waarden zijn o. a. : P uitgeputte gi'ond, al ziet men de ziekte 

 wel eens verschijnen op goeden, vruchtbaren grond en zelfs op 

 grond, die te voren nooit leliën heeft gedragen ; — 2'' het te 

 vroegtijdig afsnijden van de bloemen met een deel van den 

 bloemstengel ; daardoor wordt aan den bol een groote hoe- 

 veelheid voedsel onttrokken en de plant verzwakt ; — 3° het 

 uit den grond halen der bollen, nog vóór het rusttijdperk is aan- 

 gebroken, iets waardoor eveneens de planten in kracht afne- 

 men; — A"" de gebrekkige keus van de planten, die tot de 

 vermenigvuldiging gebruikt worden; Woods beweert dat men 

 daartoe niet de beste en de krachtigste planten uitkiest, maar 

 dat men maar neemt wat voor de hand komt ; op die wijze zal 

 het ras na eenigen tijd natuurlijk verzwakken; — 5° een gebrek- 

 kige behandeling gedurende het forceeren der bollen, b.v. 

 ongunstige voorwaarden wat warmte of vochtigheid aangaat. 

 WooDS heeft zelf kunnen waarnemen dat overtollige vochtigheid 

 in den grond een geringe ontwikkeling van de wortels en dus 

 het ontstaan van zwakke planten ten gevolge had. 



De eigenlijke oorzaak der ziekte is echter de aanwezigheid 

 van kleine insecten : mijten en bladluizen, die wel eens op krach- 

 tige planten te vinden zijn, maar over 't algemeen, veel talrijker 

 op zwakke en ziekelijke planten voorkomen. 



De bolmijt [Rhizoglyphus echinops) is een traag, wit 

 insect met bruine beenen, dat de grootte van een mosterdzaad 



