— 22 — 



bereikt, doch in de jongste toestanden met het bloot oog nauwe- 

 lijks zichtbaar is. Rhizoglyphus leeft in tallooze exemplaren 

 in de afstervende schubben en wortels, en boort zich hieruit een 

 weg naar de nog gezonde gedeelten der plant. Vooral aan de 

 basis van den bol worden zij schadelijk, omdat zij deze heel en 

 al doorknagen en hieruit overgaan naar de wortels, die zij ten 

 onderen brengen. 



Uit WooDS proeven bleek dat deze bolmijten in staat waren 

 in minder dan één week de wortels zoozeer te beschadigen, dat 

 zij aan de plant geen diensten meer konden bewijzen. 



Daartoe bepaalt zich echter de berokkende schade niet, want 

 de gangen der bolmijten worden weldra ingenomen door bacte- 

 riën en zwammen, die den ondergang van de plant verhaasten, 

 daar ook zij de gezonde weefsels aantasten. 



De bladeren en bloemen hebben vooral te lijden door de 

 werking van b 1 ad 1 u i z e n [Aphidae) . « Gewoonlijk doorboren 

 deze insecten de bladopperhuid niet, maar steken hun zuigorgaan 

 door de huidmondjes heen tot in de onderliggende, zachtere 

 weefsels, die zij uitzuigen; tevens wordt waarschijnlijk in de 

 wond een stof gebracht, die prikkelend werkt... Wanneer een 

 jong blad of een bloemknop van een dergelijke plant door de 

 bladluizen wordt geprikt, groeien de weefsels niet meer nor- 

 maal voort, maar zij vertoonen plaatselijke opzettingeu : de 

 cellen verliezen haar bladgroen, worden dunwandig en meer of 

 min doorschijnend (1). Na drie of vier weken zakken de 

 geprikte plaatsen in en er ontstaan spikkelingen, zooals die 

 welke voor de lelieziekte kenschetsend zijn. Ten gevolge van 

 den gehemden groei der geprikte plaatsen wordt de stand van 

 de bladeren en de bloemen gewrongen. » 



WooDS vond dat de insecten den winter doorbrachten tus- 

 schen de schubben der bollen. 



(1) Dus oen soort van intumescentia, zooals die waarvan op blad. 186 

 van den 3° Jaarg. van het Tijdschrift over Plantenziekten sprake is. 



