— 38 — 



nauwelijks zwellende knoppen aan en vreten zo uit, zoodat deze 

 verdorren en later afvallen. Dat de ontwikkeling der bloemen 

 daarbij achterwege blijft, zal wel niet dienen gezegd te worden. 

 De schade, die aldus wordt teweeggebracht, bepaalt zich echter 

 niet bij het geheel of gedeeltelijk verlies van den oogst, maar 

 de boom kan soms geen voldoende hoeveelheid rcservcstofien 

 voor het volgend jaar aanleggen, omdat hij eerst eengroot aan- 

 tal nieuwe bladereu moet vormen. Soms worden in het voor] aar 

 zooveel knoppen vernietigd, dat men meent dat de vorst ze 

 gedood heeft. 



Is het rupsje grooter geworden, dan vreet het ook bladeren, 

 en knaagt het, bij den kersenboom b.v., ook aan de jonge vruch- 

 ten. Wanneer de rups volwassen is, d. i. in den loop van de 

 maand Juni, laat zij zich langs een door haar gesponnen draad 

 naar beneden dalen, dringt in den grond, verpopt er zich en ver- 

 schijnt dan in den herfst als vlinder, zooals wij bij den aanvang 

 zagen. — Het feit dat het wijfje de boomkroon niet bereiken 

 kan dan door langs den stam omhoog te kruipen, is benuttigd 

 geworden voor de bestrijding van het insect : op omtrent 75 cm. 

 alm. boven den grond, maakt men rondom de stammen der 

 boomen, die men beschermen wil, banden van geolied papier 

 vast, waarop een lang klevend blijvende stof wordt gestreken. 

 Op deze klevende stof geraken de wijfjes vast en sterven er wel- 

 dra (1). 



Uit de knoppen die voor de rups van den kleinen winter- 

 vlinder verschoond zijn gebleven, komen nu weldra de lang ver- 

 wachte bloemen te voorschijn. Maar wat gebeurt er dikwijls? 

 Nog voor zij ontloken zijn, schijnen de witte bloembladeren als 

 verbrand. Zij blijven gesloten, en wanneer men ze openmaakt, 



(1) De rups van den wintervlinder schijnt den kersenboom boven den 

 appel- en pereboom te verkiezen ; onder de andere boomen worden vooral 

 eiken, beuken, kastanjes en wilgen aangetast. 



