— 43 — 



De dubbele vangband wordt nu zóó om den stam gelegd dat die 

 breede rand rechtstreeks op de schors komt te liggen ; terwijl de 

 rand met hot gepijpt papier den buitenkant vormt doch altijd 

 zóó, dat het gepijpt bordpapier zich tusschenin bevindt. De twee 

 uiteinden worden in elkander gestoken, en de band in zijn 

 geheel vast toegetrokken. Nagenoeg 3 cm. van den bovensten 

 rand en ongeveer een 7.2 cm. boven den ondersten rand wordt 

 ■de band met dunne touwen vastgesnoerd. Nu is de band gereed 

 om de insecten te vangen : Nadat de rups de afgevallen worm- 

 stekige appelen heeft verlaten, gaat zij met genoegen zich in do 

 pijpjes van den vangband verschuilen, waar haar door den 

 appel bloesemke ver gezelschap wordt gehouden, om er in die 

 goedbeschutte ruimte de guurheden van den winter te boven 

 te komen en het weder ontwaken der natuur af te wachten. 

 Is de maand October nu daar, dan bestrijkt men den band 

 rondom met rupsenlij m (1), waaraan de wijfjes van den 

 Avintervlinder op haren tocht naar de boomkronen gevangen 

 worden. In Januari maakt men de vangbanden los en verzamelt 

 men ze in een emmer of eenig ander vat, om ze vervolgens te 

 vernietigen, te zamen met de gasten die er zich in waren komen 

 verschuilen. De beste wijze van vernietigen is natuurlijk het 

 verbranden. 



Boven de hooger genaamde insecten zoeken nog een aantal 

 kleine schadelijke diertjes de aangeboden schuilplaats op en 

 worden bij het vernietigen der vangbanden mede gedood ; aldus 

 kunnen hier genoemd worden de ooftboomsplintkever 

 [Scolytus pruni) , de t wij gafbreker {Rynchytes conicus), 

 •enz. 



Otto Hinsberg zegt dat deze vangbanden in zijne ooft- 

 boomgaarden beproefd zijn geworden en in ieder opzicht goede 



(1) Rupsenlij m wordt ook zeer dikwijls brumatalijm genoemd, 

 ■omdat die klevende samenstelling tot de bestrijding van den kleinen 

 'wintervlindei' [Cheimaiobia briimata) voor het eerst werd uitgevonden. 



