kieming van zaden van klaver, koolzaad en vlas leed reeds, 

 M^anneer die zaden zich bevonden in eene 0,5 procentige keuken- 

 zout-oplossing ; de kieming van tarwe ondervond van eene 

 zoodanige oplossing geen nadeel, maar wèl van eene van sterkere 

 concentratie (1 %). 



Laat men druppels van eene geconcentreerde keukenzout- 

 oplossing vallen op bladeren van verschillende boomen en 

 kruidachtige planten, dan sterven die plekken der bladeren, 

 waar deze oplossing neerkwam, af. [Ft^ank, « Die Krankheiten 

 der Pilanzen, » I, bl. 125.) Dat zeewinden voor boomen, die 

 nabij de kust groeien, zeer schadelijk zijn, moet zonder twijfel, 

 althans voor een deel, worden toegeschreven aan het keuken- 

 zout, 't welk zij meevoeren. 



Hartig (Lehrbuch der Baumkrankhoiten, 2^ d., bl. 250), 

 zegt dat het chlornatrium (keukenzout) herhaaldelijk schadelijk 

 is geworden voor boomen, die achter de duinen groeiden, en die 

 bij springvloeden werden overstroomd ; bepaaldelijk wanneer 

 het water niet kon wegstroomen, maar langzamerhand in den 

 grond moest trekken. Grove den, els, eik en beuk leden liet 

 meest en stierven zelfs; terwijl de berk het meest weerstand 

 bood. In Juli 1874 deed Hartig met Sclaitze gezamenlijk proe- 

 ven met keukenzout-oplossingen van eene concentratie als die 

 der Oostzee (2 %) en van eene concentratie als die van 't Avater 

 der Noordzee (3,47 °/o). Jonge boomen (den, spar, acacia, beuk), 

 in den grond staande, werden met deze twee zoutoplossingen 

 begoten, n. 1. sommige met 14 liter Oostzeewater op de M"^ ; 

 andere met 14 liter Noordzeewater op dezelfde oppervlakte. 

 Natuurlijk werd het water, waarmee gegoten werd, gelijkmatig 

 over de oppervlakte verdeeld. Zoowel de éénjarige als de drie- 

 jarige (fijne) sparren stierven én door 't Noordzeewater èn door 

 't Oostzeewater; zesjarige fijne sparren stierven wèl door de 

 begieting met Noordzeewater, niet door Oostzeewater. Fijne 

 sparren van manshoogte, van welke ieder met 14 hter Noord- 



