— 101 — 



geel maar daarontogen wit (1), en noch licht noch warmte 

 hebben een rechtstreekschen invloed op den gang der ziekte. 

 Hier is een andere oorzaak in het spel n. 1. : het gebrek aan 

 ijzer. 



Bladeren, die door bleekzucht zijn aangetast, kunnen 

 ofwel gansch wit zijn, ofwel alleen langs de hoofdnerven, of 

 tevens langs de zijnerven de witte kleur vertoonen. Deze ver- 

 schijnselen zijn sinds eeuwen bekend. In vorm en grootte 

 wijken deze bladeren van de normale gewoonlijk niet af> 

 alhoewel het niet zeldzaam is chlorotische bladeren aan te 

 treffen, die iets kleiner zijn dan de gezonde groene. — Zeer 

 dikwijls gebeurt het, dat aan lange scheuten de eerste 5 a 

 6 bladeren (soms moer nog) groen, de volgende bleek groen, 

 de laatste echter volkomen wit zijn. Bij oudere boomen, 

 (b. V. bij don paardenkastanjo) komt hot voor, dat midden 

 in de groene, wijd uitgespreide bladkroon, één enkele tak 

 sneeuwwitte bladeren draagt; bij jongere boomen en kleine 

 struiken worden moestal, bij het verschijnen der ziekte, al de 

 bladeren bleekgroen of wit. Bij oude boomen, b. v. berken 

 en andere, draagt de kroon soms uitsluitend groene bladeren, 

 terwijl do jonge schouten aan don voet van den stam daaren- 

 tegen uitsluitend witte bladeren voortbrengen. 



Bij boomen doen de verschijnselen zich zelfs gewoonlijk 

 niet in al hunne volkomenheid in eens vóór. Zoo zal b. v. 

 één tak het eerste jaar bleekgroene bladeren en eerst het 

 volgend jaar witte bladoren dragen ; maar als de ziekte een 

 boom eenmaal aangetast heeft, verbreidt zij zich meestal tame- 

 lijk snol. In de volgende jaren ziet men allengs eerst de heole 

 zijde, waar de ziekte begonnen is, vervolgens de gansche kroon 

 witte bladeren dragen. Tevens wordt do plant steeds zwakker; 



(1) Zelden is de kleur eenigszins geel, ten gevolge van de aanwezigheid 

 van stoffen, die tot nog toe niet nader bestudeerd zijn, b. v. bij Aristo- 

 lochia tomentosa. 



