— 102 — 



zij geeft iedere lente minder scheuten en na eenige jaren 

 (4, 5, 6 jaar) mag de boom als verloren beschouwd worden. 



Staat die boom in een lusttuin of in een laan, dan ont- 

 staat door zijn verdwijning een ledige plaats, die moeilijlv aan- 

 gevuld wordt; is die boom gekweekt om zijne vruchten of om 

 andere voortbrengselen, dan is het verlies nog erger, zoodat 

 het bestrijden der bleekzucht groot belang oplevert. 



Wanneer de ziekte zich in eens in haar volle kracht ver- 

 toont zijn de jongste bladeren, wainieer zij nog in de knoppen 

 samengevouwen zijn, reeds zuiver wit. Op dit oogenblik, is 

 het nog mogelijk maatregelen te nemen om aan de bladeren, 

 die uit de knoppen zullen voortspruiten, hunne groene kleur 

 terug te geven. Soms echter wordt in het voorjaar niets 

 bijzonders opgemerkt ; eerst later ziet men naarmate de jonge, 

 schijnbaar groene bladeren de knoppen verlaten en grooter 

 worden, dat slechts hunne bladnerven groen zijn, en hoe meer het 

 blad zich ontvou^vt, hoe meer ook het wit gedeelte voorden dag 

 komt. Wordt de ziekte eerst in dit levenstijdperk waarge- 

 nomen (wanneer de bladeren reeds tamelijk groot zijn), dan 

 blijven de bestrijdingsmiddelen voor het loopende jaar meestal 

 zonder gevolg, tenzij men de methode Dufour toepast, waar- 

 over wij verd(?r spreken. Dit mag in de practijk niet vergeten 

 worden, want anders zou men Aveleens uitslagen verwachten, 

 die niet te verkrijgen zijn en een bestrijdingsmiddel als onwerk- 

 zaam beschouwen, ofschoon het uitstekend is. 



De oorzaak der bleekzucht werdt eerst in 1849 ontdekt : 

 de Fransche scheikundige Gris bevond, dat chlorotische plan- 

 ten groen worden, wanneer men ze met een ijzerzoutoplossing 

 begiet. De beroemde botanist Sachs toonde verder aan, dat 

 wanneer men waterculturon maakt, d. w. z. wanneer men 

 planten kweekt in water, waaraan voedende stofifen zijn toege- 

 voegd, chlorose bij de aldus gekweekte planten ontstaat, wan- 



