— 104 - 



IJzer bevindt zich wel is waar overal in den grond, maar 

 is niet altijd tot de voeding der planten dienstig. Ook met 

 kalium (potassium) en phosphorziiur kan dit eveneens het ge- 

 val zijn. IJzer, kalium, phosphorzuur, enz. worden door de 

 planten immers niet opgenomen, indien zij niet kunnen opge- 

 lost worden. Die stoffen nu wordendoor de aarde vastge- 

 houden, in de aarde als het ware vastgelegd, en kunnen aldus 

 niet opgelost worden in het water waarmede de bodem gedrenkt 

 is. Toch weet do plant hiermede raad : hare zuigwortels 

 (dunste worteltakjes) leggen zich tegen de aarddeeltjes aan en 

 scheiden een zuur af, waardoor de bovengenoemde stoffen 

 allengs in een oplosbaren vorm worden gebracht, van de 

 aarde worden losgemaakt, en door de plant kunnen opgeslorpt 

 worden, — al geschiedt dit ook zeer langzaam. Eenige proe- 

 ven en waarnemingen van Sachs zullen ons van die vasthou- 

 dende kracht van den grond overtuigen : 



Neemt men een grooten trechter, die men met akker- 

 of tuinaardc vult en waardoor men eerst water laat zijgen 

 om zich te overtuigen, dat in het Altraat geen ijzer aan- 

 wezig is, en giet men vervolgens op de aarde een zekere 

 hoeveelheid eener genoegzaam verdunde ijzerzoutoplossing 

 (zwavelzuurijzer (1) of ijzerchloried) dan vindt men regelmatig, 

 dat de oplossing die door den grond heen filtreert, geen 

 ijzer meer bevat. — Beter nog gaat men op de volgende wijze 

 te werk : aarde wordt in een glazen kolf gebracht en met een 

 ijzerzoutoplossing begoten ; nadat men het mengsel eenigen tijd 

 geschud heeft, giet men de aldus verkregen brij op een filter 

 en onderzoekt het doorgezea-en water. Is er aarde genoeg 



(1) Zwavelzuur ijzer (Fe SO4 -\- 7 11^0) draagt verschillende namen : 

 ijzersulfaat, ijzervitriool, groene vitriool, in den handel gewoonlijk 

 koperrood (couperose verte); het kost slechts enkele centiemen per kilo- 

 gram. 



