— 105 - 



gewoest en werd nicl (e vt>elijzerzoiit gebruikt, dan zal het gefil- 

 treerde vocht niet de geringste sporen ijzcu' bevatten. — Neem 

 b. V. 100 gr. krijtwit (koolzure kalk) en een waterige oplos- 

 sing van 1 gr. zwavelzuur ijzer, en schud alles goed dooreen ; 

 in het filtreerende water zal geen spoor van ijzer te vinden 

 zijn : er heeft een scheikundige verbinding plaats gegrepen, er 

 is zwavelzure kalk ontstaan, alsook koolzuur ijzer, dat in de 

 overblijvende koolzure kalk (krijtwit) vastgelegd is en in geab- 

 sorheerdeti toestand er in blijft. 



Sachs bevond in 1885, dat één kubiek meter (1000 L.) 

 tuinaarde het ijzer van 5 Kg. zwavelzuur ijzer of van 24 Kg. 

 ijzerchloried (beide handelsproducten) zoo volkomen absor- 

 beerde, dat het doorgeloopen water geen spoor ijzer bevatte. In 

 een andere proef met tuinaarde, uit een andere plaats afkom- 

 stig, absorbeerden 1000 L. droge grond zelfs 9 Kg. ijzervi- 

 triool (1). Nochtans bevatte de grond in beide gevallen reeds 

 vooraf een tamelijke hoeveelheid ijzer, dat men door middel 

 van verdund zwavelzuur of chloorwaterstof in oplossing kan 

 brengen, en verder langs scheikundigen weg kan herkennen. 



Uit dit alles bhjkt, dat akker- of tuinaarde wel ijzer in 

 voldoede hoeveelheid kan bevatten, zonder dat de planten (of 

 ten minste sommige planten) in staat zijn die stof te benuttigen. 

 Van een anderen kant lijdt het ook geen twijfel, dat de grond 

 niet noodzakelijk met ijzer moet verzadigd zijn (hetgeen in den 

 regel niet gebeurt en trouwens nadeelig zou werken) om noch- 

 tans aan de wortelharen der meeste planten toe te laten de 

 benoodigde hoeveelheid ijzer op te nemen. 



Wij zullen thans eenige feiten bespreken, w^aarvan de 



(1) Al naar gelang van de samenstelling van den grond verschilt ook 

 natuurlijk zijn vasthoudende kracht, zoodat de cijfers die men bij ver- 

 schillende proeven bekomt, hoegenaamd niet overeenstemmen en ook 

 moeilijk kunnen vergeleken worden ; maar zij leveren in ieder geval het 

 bewijs van de absorbeerende kracht van den grond in 't algemeen. 



