— 122 — 



In de voedingsproBven, waarvan het « Mrehigan Station » 

 spreekt, werden brandsporen gegeven, in verschillende hoe- 

 veelheden, aan drie Shorthorn-koeien en aan ééne Jersey-koe ; 

 de sporen werden te dien einde gevoegd bij het rantsoen, 

 hetwelk bestond uit maïs, tarwezemelen, gebroken haver en 

 lijnzaadmeel. — De koeien waren in verschillende tijdperken 

 van melk geven : 



Twee koeien werden gevoed met zulke groote hoeveel- 

 heden maïsbrandsporen, als de dieren maar eten konden; in 

 het begin kregen zij slechts 2 ounces (56,7 gram) ; bij het einde 

 der proefneming gaf men tot 11 pounds (nagenoeg 5 kilogr.) 

 per dag. — Het spreekt van zelf dat op deze wijze de koeien 

 meer brandsporen aten, dan zij er ooit kunnen eten, wanneer 

 zij na het inoogsten der maïskolven op de maïsvelden worden 

 toegelaten, of wanneer ('s winters) het voeder grootendeels 

 bestaat uit maïsstengels, waaronder nu en dan brandige voor- 

 komen. 



Bij het begin van de proefneming aten de vier koeien de 

 brandsporen zeer gaarne en twee van haar, die steeds matige 

 hoeveelheden brandsporen ontvingen, -verkozen deze boven het 

 maïsrantsoen tot aan het einde der proefneming toe. — De 

 koeien echter, die de brandsporen in zeer groote hoeveelheden 

 ontvingen, aten deze niet met zooveel lust, maar het rantsoen 

 werd geen enkele maal in zijn geheel geweigerd. 



De proefneming duurde 49 dagen. De toename in gewicht 

 werd voor iedere koe vastgesteld en de temperatuur der dieren 

 werd over anderen dag genomen. G-edurende de laatste helft 

 van de proefneming was de kleur van den mest eenigszins 

 donkerder dan onder gewone omstandigheden. Verschijnselen 

 van vruchtafdrijving (abortie) werden bij de drachtige koeien 

 niet waargenomen. Ook de hoeveelheid melk der nog melkge- 

 vende koeien was regelmatig en niets duidde eenige wijziging 

 aan in vergelijking met de gewone voeding. 



