— 149 — 



17 Augustus j. 1. ontving ik perziktakjes, insgelijks door 

 Monilia fructigcyia aangetast, van den Wildenborcli onder 

 Vordon, met vraag om inlichtingen naar de " lastige schimmel- 

 ziekte ", welke zich daarop vertoonde. 



De mij in de laatste helft van Juni gezonden perziken 

 hadden de grootte bereikt van een' knikker; zij waren, als 

 iedere perzik, geheel met wollige haren overdekt, en doordat 

 de groene kleur der perzikken door de witachtige haren heen- 

 schemerde, hadden zij op 't grootste gedeelte harer oppervlakte 

 de voor jonge perziken karakteristieke groengrijze kleur. 

 Maar op bepaalde plekken, waar de sporen afzonderende 

 zwamdraden in zeer grootten getale naar buiten tredende, 

 a. h. w. eene zeer dikke bekleeding van witte zwamdraden 

 vormden, waren de perziken krijtwit; andere plekken waren 

 bruinachtig, nl. die, waar de omzetting, welke de zwam in het 

 vleesch en de huid der nog onrijpe vrucht teweeg Iirengt, 

 meer op den voorgrond trad, terwijl de sporen daar voor 

 't meerendeel reeds waren afgevallen. 



Het vruchtvleesch der op dusdanige wijze aangetaste per- 

 ziken is verschrompeld en verhard. Wanneer de zwam door de 

 geheele vrucht heen zich uitstrekt, — en dus niet pleksgewijze, 

 zooals dat bij verreweg de meeste der mij in Juni toegezonden 

 perziken 't geval was, — dan wordt dus de geheele perzik 

 hard en verschrompelt : zij mummificeert, en het vruchtvleesch 

 vormt eene harde, weinig dikke laag tusschen den steen en de 

 opperhuid. 



In dit verschrompelde, hard geworden vruchtvleesch nu 

 vindt men in grooten getale de vrij dikke, zeer vertakte zwam- 

 draden, die door tusschenschotten in onderscheiden cellen 

 verdeeld zijn. Zij groeien dwars door de cellen van het vrucht- 

 vleesch heen, waarbij deze laatsten spoedig beginnen te sterven. 

 Terwijl zij in het inwendige van het vruchtvleesch vrij regel- 

 matig zich vertakken, vormen zij vlak onder de opperhuid der 



