— 151 — 



welkoii hij op de oppervlakte der vruchten had gebracht. De 

 besmetting bleek vooral zeer goed te geschieden en de zwam 

 bleek in de vrucht zich zeer snel uit te breiden in eene zeer 

 vochtige omgeving van eene temperatuur van ongeveer 32° C. 

 Eene temperatuur van 6 a 8° C. boven de gemiddelde tempera- 

 tuur werkt de uitbreiding der ziekte zeer in de hand. 



Reeds werd boven gezegd dat wonden de vruchten bijzon- 

 der geschikt maken voor het binnendringen van het Monilia- 

 mycelium. Zoo vindt men dan ook aangebeten en afgevallen 

 vruchten zeer dikwijls bezet met witte of licht groengrijze zoden 

 \an Monilia fruciigena, die zich dan vaak in concentrisclie 

 kringen vertoonen rondom degewonde plaats, welke hetmiddel- 

 punt der besmetting was. Volgens Prillieux is deze zwam 

 dan ook in ons klimaat hoofdzakelijk een wondparasiet. Zij 

 tast niet slechts verschillende steenvruchten aan, maar ook 

 pitvruchten. Smith heeft het Afonzïm- rot (bruin rot) bij peren 

 en appelen kunnen voortbrengen door ze te besmetten met 

 sporen, afkomstig van pruimen, — het rot van pruimen en 

 kersen met sporen, afkomstig van perziken. Het is wel zeker 

 dat dit zelfde rot pitvruchten zoowel als steenvruchten aantast ; 

 maar het schijnt wel dat de zwam alleen bij steenvruchten 

 belangrijke schade kan teweeg brengen en den oogst vernielen, 

 met name in warme streken en bij groot watergehalte der 

 lucht. Echter blijkt uit het optreden der Monilia- ziekte aan 

 perziken hier te lande, dat de zwam ook in koeler klimaten als 

 ware parasiet kan leven en schadelijk worden. 



De door Monilia aangetaste, verschrompelde en hard 

 geworden vruchten blijven gewoonlijk aan de boomen zitten ; 

 of wanneer zij op den grond vallen, verrotten zij daar toch niet 

 gedurende den winter. In 't volgende voorjaar gaat het myce- 

 lium der zwam, dat gedurende het koude jaargetijde werkeloos 

 was gebleven, onder den invloed van warmte en vocht weer in 

 levenskrachtigen toestand over ; het begint zich verder te ont- 



