— 104 — 



Voii Tubeuf vermeldt, en ik had de gelegenheid het te 

 bevestigen, dat van de conidiën, wanneer zij uitdrogen, de 

 kleine, glasheldere basale cel en de topcel ineenschrompelen, 

 terwijl later de draadvormige aanhangselen op den top afvallen, 

 zoodat er niets overblijft dan een aan boven- en ondereind afge- 

 plat, tonvormig, bruin lichaampje, gevormd doorde middelste 

 twee cellen. 



Ik wil er nog het volgende bijvoegen. De stelen, waarop 

 de sporen zijn bevestigd, zijn op verre na niet alle even lang, 

 zoodat sommige dezer sporen ver uitsteken, andere dicht bij het 

 stroma zitten. (PI. 4, beneden rechts). 



De sporen of conidiën zijn aanvankelijk smal, eivormig, een- 

 cellig en glashelder, ongekleurd ; later grijpen overdwarsche 

 deelingen plaats, en worden tevens de aldus ontstane middelste 

 cellen donkerbruin. De kleine topcel groeit tot een helder, 

 draadvormig aanhangsel uit, dat zich weldra in tweeën, in 

 drieën of zelfs wel in vieren vertakt. 



De lengte der geheele spore (zonder steel) bedraagt 18-20 

 duizende deelen van één millimeter ; de twee bruine cellen te 

 zamen zijn 12-14 duizende deelen van één millimeter lang; de 

 steel heeft eene lengte van 15-30 duizendsten van één millimeter. 



De rijpe conidië laat zich van den steel los, zonder daarbij 

 de benedenste, kleurlooze basale cel te verhezen. De topcel 

 schrompelt het eerst ineen, echter zonder de haren te verliezen, 

 zoodat deze onmiddellijk op de bovenste der twee bruine cellen 

 ingeplant schijnen. Waarschijnlijk spelen deze haren eene rol 

 bij de verspreiding der sporen door den wind, evenals het vrucht- 

 pluis op den top dervruchtjesvan Samengesteldbloemige planten. 

 Misschien dienen zij ook voor de vasthechting der sporen op 

 de stammetjes der jonge boompjes. Het kan ook gebeuren 

 dat de sporen met hare tophaartjes aan insekten vastkleven en 

 door deze van het eene boompje naar het andere gebracht worden. 



lu vocht gaan de conidiën tot kieming over. Gewoonlijk 



