— 107 - 



Prof. Oudemaiis, die constateerde dat wij hier werkelijk met 

 P. funerea te doen hadden. Ik hoop binnen kort eene uitvoe- 

 riger beschrijving van de zwam en van de door haar veroor- 

 zaakte ziekte te geven in het « Tijdschrift over Plantenziekten » ; 

 ik wil hier slechts doen opmerken, dat ik Avèl de meeste sporen 

 vond op het doode of stervende, ingesnoerde gedeelte der twijg- 

 jes, maar dat deze sporen toch ook op de verdikte, saprijke 

 gedeelten daarboven zicli vormden; waarom het zonder twijfel 

 afkeuring verdient, de twijgen boven de ingesnoerde gedeelten 

 als stekken te gebruiken. » — 



Zooals blijkt uit de bijgevoegde photographie, dienaar exem- 

 plaren, uit Aalsmeer afkomstig, genomen is (PI. 3), schijnen het 

 altijd bij Biota betrekkelijk dunne twijgjes te zijn, die door de 

 werking van Pestalozzia funerea afsterven, doordat deze zwam 

 op eene bepaalde plaats bast en teeltweefsel doodt. Plet eerst 

 wordt men op het verschijnsel opmerkzaam gemaakt, doordat de 

 groene kleur der gezonde twijgjes in eene bleekgrijsgroene kleur 

 verandert. Eerst daarna begint aan den voet van het verkleurde 

 twijgje de insnoering goed duidelijk te worden, vooral doordat 

 het twijggedeelte, vlak boven de insnoering, soms aanmerkelijk 

 in dikte toeneemt. — 



De « Forstassessor » B. Böhm te Ebers walde beschreef in 

 1.S94 (1) eene ziekte, welke op groote schaal in de omgeving van 

 zijne woonplaats voorkwam in de Chamaecy paris Menziesii 

 (= Thuja Menziesii Dougl. = Thuja gigantea Nutt.), die 

 daar bij wijze van proefneming tamelijk veel was aangeplant. 

 (Op de Pruissische Staatsterreinen op oene oppervlakte van 

 15,69 Hektaren.). Reeds de « P'orstmeistcr -: Schwappach had 

 er op gewezen, dat de bedoelde boomsoort in Duitschland op 

 groote schaal zeer goed kan worden verbouwd, mits men zorge 

 voor een' leemachtigen, humusrijken, niet drogen bodem ; echter 



(1) •■ Zeitschrif t lür Forst-uiidJagdwesen », Febr. 1801, bl. 81-82. 



