— 1(38 — 



werd gedurig opgemerkt, dat sommige scheuten en twijgen in 

 het voorjaar afstierven, welk verschijnsel men echter gewoon- 

 lijk, — trouwens zonder afdoende reden, — aan klimatologische 

 invloeden (nu aan vorst, dan weer aan droogte) toeschreef. 

 Maar sedert 1891 heeft, volgens Böhm, de bedoelde ziekte zoo- 

 danig toegenomen, dat ernstig de vraag ter sprake moest komen, 

 of toch wel de Chamaecyxja^-'is Menziesii op den duur voor 

 Midden-Europa geschikt zou zijn. 



In den beginne worden — volgens Böhm — hier en daar 

 slechts enkele planten ziek; gewoonlijk zijn het zelfs maar 

 enkele twijgen, die afsterven, terwijl de overige deelen van den- 

 zelfden boom en ook de andere boomen er om heen volkomen 

 gezond zijn. Maar na verloop van eenige jaren is de groote 

 meerderheid der boomen ziek, en tusschen al deze zieke exem- 

 plaren staan nog slechts hier en daar enkele gezonde. 



Böhm beschrijft de ziekteverschijnselen in Ohamaecyparis 

 Menziesii, waarvan hij als oorzaak ook Pestalozzia funerea 

 ontdekte, als volgt : « De zwam werkt daardoor schadelijk dat 

 haar mycelium zich in het bastweefsel ontwikkelt en dit laatste 

 tot sterven brengt. Zwakke, vooral éénjarige scheuten gaan in 

 den regel zeer spoedig ic gronde; zij worden in het laatst van 

 het voorjaar (Mei of Juni) soms binnen weinige dagen rood. 

 De besmetting begint, volgens mijne waarnemingen, bijkans 

 altijd op de plaats, waar een tak is ingeplant; het mycelium ver- 

 breidt zich van hier uit hoofdzakelijk in de lengterichting van 

 den tak naar beneden. Is nu het bastweefsel rondom do plaats 

 van inplanting van den zijtak gedood, dan sterft vooreerst deze 

 zijtak af; gaat de ontwikkeling van het mycelium verder en 

 wordt dö bast rondom den hoofdtak aangetast, dan gaat deze 

 ton slotte ook te gronde. 



Dikkere takken echter worden, vooral als de besmetting 

 eerst laat plaatsgrijpt, zelden over hunnen geheelen omtrek in 

 hun bastgedceltc met mycelium doorgroeid, zoodat dan ook 



