- 171 — 



funerea (1), en de paardcliaai'vormige aanhangselen der zwarte 

 plekjes bestaan uit samcngokleefdo, in snoeren uitgestooten 

 sporenniassa's. 



De sporen (PI. 4, boven) gelijken op die van Pestalozzia 

 Hartifjii; maar er zijn in plaats van twee, drie middelcellen, 

 die donker van kleur zijn, zoodat groote oplioopingen van sporen 

 daardoor zwart lijken. Terwijl eclitcr de twee donkere middel- 

 cellen van P. /Zöjr/«(;u in werkelijkheid donkerbruin zijn, zijn 

 de drie donkere middelcellen van P. funerea donker olijfgroen. 

 De topcel draagt minstens drie, hoogstens vijf glasheldere, 

 draadvormige aanhangselen, en is — evenals de basale cel — 

 geheel doorschijnend en kleurloos. De lengteder sporen bedraagt 

 22-32 duizendsten van een millimeter. 



De sporen worden het geheele jaar door gevormd, met uit- 

 zondering van de koude maanden des jaars. Althans men kan 

 ze in 't voorjaar, den zomer en den herfst tot ontwikkeling 

 brengen, wanneer men do aangetaste takjes in eene vochtige 

 omgeving houdt ; — in de vrije natuur zullen zij zich bij aan- 

 houdend droog weer waarschijnlijk niet vormen. — Zij ont- 

 staan in pykniden, en wel in vochtige omgeving in zóó grooten 

 getale, dat de aan elkaar hechtende sporen zwarte plekjes vor- 

 men, die duidelijk met het bloote oog zichtbaar zijn; soms 

 worden de hooger gelegen sporen door de ten deele later 

 gevormde, lager gelegen sporen voortgeduwd, en aldus vormen 

 zich uit die talrijke samenhangende sporen de zwarte paarde- 

 haarvormige aanhangselen, waarvan boven sprake was. 



De sporen gaan in water gemakkelijk tot kieming over. 

 De benedenste der drie donkere cellen zwelt daarbij eerst sterk 

 op, en zendt daarna een' kiemdraad uit. Volgens Böhm heeft 



(1) Desmarest beschreef het eerst Pestalozzia funerea in « Annales 

 (les Sciences naturelles », XIX, 1843; hij kende echter, evenmin als Sac- 

 cardo. de zwam als parasiet. 



