— 1() — 



sklerotiën van deze zwam niets, waarin ze onderscheiden 

 M'aren van de sklerotiën van Sclerotinia Trifoliorum, Sc. 

 Libertiana, Sc. Fuckcliana, enz. 



Echter ontwikkelen zich uit de sklerotiën van de twee 

 eerstgenoemde zwamsoorten vruchtlichamen, die asco- 

 sporen vormen ; uit de sklerotiën van Boirylis Bouglasii 

 zag ik nooit iets anders dan conidiëndragers ontstaan ; 

 V. TuBEUF evenmin. Ik wil hier echter dadelijk bijvoegen, 

 dat de sklerotiën, om de bedoelde vruchtlichamen tot 

 ontwikkeling te brengen, gewoonlijk eerst een' winter 

 moeten hebben doorgebracht ; de sklerotiën van B. Dou- 

 glasii, waarvan ik spreek, hadden nog geene wintertem- 

 peratuur doorstaan. — De sklerotiën vormen zich inwen- 

 dig in de naalden door oi)hooping van eene menigte 

 mj^cfiliumdraden ; langzamerhand, naarmate zij zich 

 vormen, doen zij de opperhuid naar builen uitpuilen en 

 eindelijk barsten ; dan eerst komen zij te voorschijn, en 

 vindt men ze buiten op de naalden. 



Conidiëndragers ontwikkelen zich in eene vochtige 

 atmosfeer en bij eene matige warmte zoowel op de sklero- 

 tiën (Pi. II, hg. 1, d en flg. 2, h) en aan myceliumbundels, 

 zooals ze op PI. II, fig. 2, a zijn voorgesteld, als op andere 

 plaatsen, waar hyphen — meestal door de huidmondjes — 

 naar buiten treden, (fig. 3). Men vindt er altijd eenigen bij 

 elkaar. Zij zijn lang en slank ; op sommige plaatsen 

 (fig, 3, a) vertakken zij zich ; het begin van een' zijtak 

 wordt dikwijls gevormd door een' uitlooper van eene der 

 cellen, waaruit de hyphe bestaat, uit welke die zijtak zijn' 

 oorsprong neemt (zie ook fig. 4, a). Hoewel de conidiën- 

 dragers op de doorsnede cirk(;lvormig zijn, worden zij bij 

 uitdroging zeer gemakkelijk plat en vouwen zij zich licht 

 dubbel (fig. 3, h). — Naar hun uiteinde toe vertakken zich 

 de conidiëndragers zeer sterk, en op het eind van ieder 

 d^zer fijns' e vertakkingen zitten hoopen conidiën. ledere 

 conidie is met een dun steeltje aan het uiteinde van eene 

 conidiëndragervertakking vastgehecht (vgl, PI. II, fig. 3 

 en fig. 4.) ; aan 't eene uiteinde van zoo'n conidie ziet 

 men nog het steeltje, waarmee zij vroeger vast zat. 

 (fig. 6). 



