— 43 — 



De zioke erwten, ^^•elke onder de klok wel ontkiemden, 

 zouden echter, indien zegezaaid waren, hooj^st waarschijn- 

 lijk op verre na niet alle een plnnt voortg-ebracht hebben, 

 wat ik op do volgende ^ijze ben te weten gekomen. 



Ik zocht nl. van onder do klokken, welke ik staande 

 had, des voor j aars alle aangetaste ontkiemde erwten, tot 

 een getal van 120, uit, en bracht ze in den tuin in den 

 grond. Evenzoo deed ik tegelijk met 100 gezonde 

 ontkiemde. 



Na, weinige dagen waren de laatste alle boven den 

 grond en ze hebben later ook alle eene flinke vruchtbare 

 plant opgeleverd. 



Van de zieke ontkiemde k\Aamen echter eenige niet 

 op, andere deden dit wel. Doch onder de laatste waren er 

 eenige, die niet grooter werden dan ongeveer een V2 d. M. 

 of nog minder en dan afstierven. In 't geheel leverden de 

 120 ontkiemde zieke slechts 70 volwassen planten, zoodat 

 dus ruim 40 % dit niet deden. 



Indien we nu voor de onderzochte monsters dit getal 

 40 eens als het gemiddelde aannemen, dan volgt daaruit 

 voor monster n° 1 b. v., dat 20 % der erwten geen plant 

 opleveren konden, zonder kiemkracht waren, immers 14 

 ontkiemden onder de klok reeds niet en van de overige 

 15 aangetaste, wel ontkiemende, sterven volgens 't aange- 

 nomen getal van 40 % nog 6, wat met 14 twintig uitmaakt. 



Volgens een dergelijke berekening komt men bij 

 monster n° 2 tot 13 %, bij n° 3 tot 28 % enz., dat geen 

 volwassen plant levert, 't Spreekt wel van zelf, dat zulk 

 een gemiddeld getal niet precies met de werkelijkheid 

 voor ieder monster overeen komt. Voor 't eene zal het te 

 hoog, voor 't ander te laag zijn. Toch kan het, dunkt me, 

 vrij wel dienen als maatstaf, om te komen tot een getal, 

 dat in 't algemeen voor de onderzochte erwten aanwijst, 

 hoeveel ongeveer door den invloed van Ascochyta bij 

 't zaaien niet zullen gedijen. En dat getal is, zooals we 

 gezien hebben, volgens deze berekening vrij groot, 



't Is dan ook bij lederen landbouwer een zeer bekend 

 verschijnsel, dat de kiemkracht der erwten dikwijls veel 

 te wenschen overlaat. Men zaait in den regel vrij dik. 



